Pain of Salvation - Scarsick
InsideOut Music
Kris Hadermann — 8 november 2008
Dat Zweden een metalland is staat al decennialang vast. Tegenwoordig voelen echter vele Zweedse bands zich geroepen om zoveel mogelijk andere genres te combineren met dat metalgeluid. Voorlopers daarin waren de rastalenten van Pain Of Salvation. Met ‘Scarsick’ brengen zij hun teller op zes uiterst gevarieerde albums.
Opener en titelsong Scarsick laat meteen zien dat de band overduidelijk metal in haar mars heeft. Met een stompende, monotone riff en knetterend achtergrondgeluid brengt Pain of Salvation erg rigoureuze industrial metal ten tonele. Dat frontman Daniel Gildenlöw over een paar satijnen stembanden beschikt, blijkt des te meer uit de zweverige, meerstemmige zangstukken. Zulke dromerige atmosfeerwisselingen keren meerdere malen terug. Samen met een opvallend hoorbare en plakkerige baslijn vormen zij zowat de enige constante.
Na die stevige opener vallen de metalen in een vergeetput van jingelende keyboards en tingelende gitaartierlantijntjes. Gildenlöw schenkt af en toe nog wel eens een sterk chorus in, maar je voelt de kracht als lucht uit een lekke ballon weglopen. De genres beginnen je om de oren te vliegen: van melodische rock over poprock à la The Beatles tot zowaar disco pur sang. De verdoken discofan zal beslist weg zijn van de Bee Gees-karikatuur Disco Queen. Het “woewoe”-refrein moet eens meejanken en tijdens de synthesizerbeats, afgewerkt met basgitaar, betrappen we onszelf op een foute discomove.
Leuk, maar met al die variatie verwaarloost Pain Of Salvation haar metalpubliek. Heel even lijkt Idiocrasy de bijna leeggelopen metalballon te redden van een verrimpelde teloorgang, en dit in de vorm van riffs die toch nog een tikje de metalrichting uitgaan.
Met de moed der wanhoop en met een speeltijd die het uur ruim overtreft tot gevolg, trekken de heren de kaart van de bombast. Zo slepen de keyboards nog een eervolle vermelding in de wacht. Doch, de ballon krijgt nooit meer zijn oorspronkelijke vorm terug.
Met de moed der wanhoop en met een speeltijd die het uur ruim overtreft tot gevolg, trekken de heren de kaart van de bombast. Zo slepen de keyboards nog een eervolle vermelding in de wacht. Doch, de ballon krijgt nooit meer zijn oorspronkelijke vorm terug.
De lyrics dan weer spuien liters kritiek: prostitutie, kapitalisme en -zoals dat sinds Bush jr. de trend geworden is- ook Amerika hebben het verkorven. Het is een geluk dat ze ook de heerlijkste diepzinnige teksten kunnen én blijven leveren, teksten waarover wij op dit moment nog steeds ons brein zitten breken. Probeer het zelfs ook eens, zouden we zeggen, maar een album van deze bedenkelijke kwaliteit durven wij u toch niet aanprijzen.
Pain of Salvation neemt een risico met ‘Scarsick’. Creativiteit en technisch kunnen hebben ze te over, maar hun metalroots blijven ze afbouwen. Wat ons betreft is dit een overgevarieerd en bovendien veel te langdradig album. Occasioneel zorgen de samples nog voor een mooie inlijsting of krijg je een sterk staaltje samenzang, maar that’s it. Gebuisd!