O'Death - Broken Hymns, Limbs and Skin

Een mens zou er onrustig van worden. Naast het holle, elektronische gezwans dat je de laatste tijd al eens op de radio hoort, zijn er nu zelfs bands die daadwerkelijk Gameboygeluiden in hun brouwsels verwerken. Wanneer er weer eens zo'n periode van radiofrustratie aan de orde is, duikt als bij toeval steeds weer een plaatje op dat ons nog doet geloven in het begrip 'muziek'. Zo een plaatje is 'Broken Hymns, Limbs and Skin' van het New Yorkse O'Death.

Toegegeven, de naam en de hoes van het album doen eerder denken aan een smakeloze metalband die zichzelf al te serieus neemt. Wanneer we dan de naam Alex Newport zien, kunnen we weerom opgelucht ademhalen. Als producer werkte Newport namelijk samen met onder andere Two Gallants.



En inderdaad: vanaf het eerste nummer Low Tide wordt duidelijk dat dit allesbehalve smakeloos materiaal is. Een tokkel die uit een ver vervlogen tijdperk lijkt te komen, dringt onze gehoorgang in. Al snel vervolledigt de stem van Greg Jamie het plaatje. Hetgeen we horen is nog het best te vergelijken met Hyacinth House en dat is een niet mis te verstaan compliment.



Legs To Sin voert ons verder mee door de velden van de Appalachen, ooit bevolkt door Dock Boggs en andere illustere figuren die duidelijk de inspiratie vormen voor O'Death. Ook de thematiek op dit album is een directe erfgenaam van voornoemde streek. Donkere songs over God, miserie en sloten whiskey. Home klinkt dan weer als een vergeelde foto van een onherkenbare familie. O'Death roept sterke emoties op.



Die emoties zijn ook niet vreemd als je weet in welke toestand de band verkeerde voor de opnames. Percussionist Rogers-Berry's vriendin Eliza Sudol stierf in november 2007 waarop de band meteen haar Europese tour afgelaste. Je zou voor minder donkere muziek beginnen schrijven. De hele plaat is aan haar opgedragen, en vooral A Light That Does Not Dim zou volgens de band haar zachtaardigheid reflecteren.



Het is echter niet al traditie wat de klok slaat. Naast al de oude invloeden zijn deze jongens zelf ook inventief bezig. Het lijkt wel of de muzikanten - en dan vooral Rogers-Berry en Darling - constant op zoek zijn naar de meest “scrappy” klinkende instrumenten. Denk aan Tom Waits ten tijde van Real Gone. 'Broken Hymns, Limbs and Skin' sluit af met Angeline. Gedragen door een klagende viool is dit nummer het onbetwiste hoogtepunt van het album.



Bij wijlen punky en hard, soms hartverscheurend mooi. Dat is de conclusie waar we bij uitkomen. na het beluisteren van dit plaatje. Verloren zielen die het nog wagen deze muziek af te breken, kunnen maar beter weer de Gameboy ter hand nemen.