Nick Cave & The Bad Seeds - Dig!!! Lazarus Dig!!!
Mute Records
Tom Weyn — 8 november 2008
Zoals het hoort, slaan Nick Cave & The Bad Seeds op hun veertiende album een andere weg in zonder hun ware roots te verloochenen. Nu Cave de vijftig voorbij is, vormde dit nochtans een zeker risico. Op ‘Dig!!! Lazarus Dig!!!’ horen we onmiskenbaar invloeden van Grinderman, hun behoorlijk explosieve project van vorig jaar, maar dit album sluit evengoed aan bij het meesterwerk ‘Abbatoir Blues/The Lyre of Orpheus’ uit 2004.
Uit de titeltrack én uitstekende single Dig, Lazarus, Dig!!! wordt al duidelijk dat het nieuwe werk meer zal aanleunen bij Grinderman. Net zoals op die gelijknamige plaat van 2007 klinken Cave en co bij momenten dreigend zwoel. Aan donkerheid is er nog steeds niets ingeboet, zowel de muziek als de teksten zijn nog steeds zo zwart als Cave z’n vreselijke walrussnor. Luister bijvoorbeeld naar de manier waarop hij in Moonland, met een overigens verdacht eenvoudige tekst, zingt “I’m not your favourite lover”. De afgunst druipt er als het ware van af.
Ook al is dit naar eigen zeggen een autobiografische plaat, we vinden in een aantal nummers toch nog personages terug. Janie, Bobby of Albert, gelukkig zijn ze in elk geval niet. Het nummer waar deze laatste in figureert, Albert Goes West, is overigens een opvallend eenvoudige rocksong naar Cave-normen. De sha-la-la’s en oeh-oeh-oehs lijken de ernst van de zaak een beetje in het belachelijke te trekken, maar in de sublieme tekst schuilt er overduidelijk een goede portie ironie.
Zoals we dat gewend zijn is ook ‘Dig!!! Lazarus Dig!!!’ weer perfect opgebouwd. Gemene rockers wisselen af met de gebruikelijke ballads als Hold on to Yourself of Jesus of the Moon. En dan hebben we het nog niet eens over het bevreemdende en ijle Night of the Lotus Eaters. Een hoogtepunt, zeker als we in de tekst een zinsnede als “They gilded my scales / They fish-bowled me / And they toured me round the old aquariums” terugvinden. Meer en meer lijken de teksten van Cave trouwens op experimentele poëzie à la Paul van Ostaijen, al vinden we hier gelukkig toch net iets sneller de structuur in terug.
Absoluut hoogtepunt van de plaat is We Call Upon the Author. Een verwarde chaotische rocker om u tegen te zeggen. Die chaos horen we vooral op tekstueel vlak; wanneer Cave zingt “O rampant discrimintation / Mass poverty / Third world debt / Infectious disease / Global inequality and deepening socio-economic divisions” krijgen we het koud vanbinnen en lijkt het allemaal nog honderd keer erger dan het al is, iets wat enkel en alleen Cave teweeg kan brengen. In dit geval een gevoel dat we nog lang willen koesteren.