Neon Electronics - Liberation

“The final chapter”, zo lezen we bij aankondiging van de nieuwe Neon Electronics-ep. Dat valt niet onder de mat te schuiven. Dirk Da Davo gooit de handdoek in de ring en daarmee sluit een belangrijk hoofdstuk in de geschiedenis van de Belgische wave- en ebm-geschiedenis. Een uitgeleide met geheven hoofd, zo mogen we wel stellen.

Nog één keer die harde elektrobeats, die jaren-tachtig/negentig-wave-tunes en stevige grooves van Radical G en de warme lijnen van bassist Pieter-Jan Theunis. En dat zes stevige originele tracks en twee remixen lang. Goed om zeven jaar stilte rond Neon Electronics voorgoed weg te mokeren. En weet je wat? Met ‘Liberation’ staat het trio misschien net wel aan het top van zijn kunnen.

Wij zijn er al lang van overtuigd dat Neon Electronics verder denkt dan droog hakkende echobeats, melodieuze tunes en door Da Davo aangeleverde gitaargrooves en stemsamples. Ook nu biedt het trio binnen het eigen zwartgallige wereldje weer voldoende variatie om een boeiende, rijke plaat te maken. Misschien moeten we hiervoor even achteraan beginnen bij Walking Around, waar we kennismaken met een lekker rollende Cure-baslijn en coldwavebeats. Maar vooral ook met een volwaardige tekstuele invulling over een innerlijke strijd om te blijven doorgaan ondanks de neiging om weg te lopen van dat alles (of dat maken wij er alvast van). Gooi daar een psychedelische NE-noise over en je krijgt zowaar een knaller van een exit-ticket!

Misschien is die noisy gelaagdheid en de felle wall of sound van gitaar en synthscapes nog wel het meest typerende kenmerk van de band. Eentje dat natuurlijk gemaakt is om keihard of kei-live te weerklinken, terwijl stevige drumpadbeats je broek in brand zetten. Een andere topsingle, die we hier graag noteren, is dan Nothing For Nothing, waar je naast grommende grooves en zweepslagbeats ook dromerige trancelagen en hoog fonkelende toetsen krijgt (“I am the light, I am the winner / I’ll change the world / Upside down.”). Een song die open bloeit met een fantastisch zinderende gitaar.

En dat heeft allicht Patrick “Front 242” Codenys ook opgemerkt. Want die maakt daar een remix van die, grappig genoeg, meer poppy en minder “Fronty” klinkt dan het origineel doordat Codenys meer nadruk legt op de vocale invulling, heerlijk binnenvallend met de grandioze openingszin “Could you listen for a minute?” Nadien voorziet hij een subtiele opbouw met stevige dancebeats en enkele lagen poppy eightiessynths, waardoor het wel lijkt dat dit juist de originele versie van de song is.

Wat willen we nog meegeven? De neurotische techno van One Word, One Crime, waarmee we naar de gitzwarte begindagen en doe-het-zelf-stijl van The Neon Judgement terugkeren of het eindeloos zinderende Making Disappear, waarin je naast een ebm-beat ook handclaps en een funky gitaarlick meekrijgt, wat een soort van disco-injectie geeft. Weliswaar eentje om een weinig verlichte dansvloer in een betonnen kraakpanddiscotheek tot gekte aan te zetten.

En daarmee zetten we met grote zwier de pet af. Dit is een fantastische manier om bijna drie decennia internationale muziekgeschiedenis af te sluiten. Dank je wel Dirk, Pieter-Jan en Glenn. Tot het volgende muziekproject.