Mus - La Vida
Green Ufos
Karlien Vermeulen — 8 november 2008
De meest onherbergzame streek van Spanje, Asturië, verbergt een hoop schatten. Het psychedelische postrock duo Mus is er daar ééntje van. Op hun nieuwste plaat, ‘La Vida’, mengen moeiteloos traditionele Spaanse klanken met een vleugje popmuziek.Dit alles geserveerd met het fluweelzacht fluisterstemmetje van Monicà Vacas, geeft als resultaat een harmonieus klinkend album, waarop zang en instrumenten elkaar aanvullen als waren ze communicerende vaten.
Van bij het eerste liedje, Per Tierres Baxes, is de toon voor een dromerige, zeemzoete en lichtjes mysterieuze sfeer gezet. Monica klinkt als een elfje dat in een groot donker sprookjesbos je zachtjes toverspreuken toefluistert. Wie het Asturisch dialect niet meester is, vindt de Engelse en Spaanse vertaling van de spreuken in het cd-boekje terug. Hun muziek houdt het midden tussen sober en minimalistisch, poppy en aanstekelijk. Omdat Mus ook met sitar, klarinet en flamencogitaren werkt, kun je gemakkelijk de Spaanse invloeden overal doorheen horen. Dat zorgt voor een specifieker en rijker geluid, waardoor ze moeilijk te vergelijken zijn met andere groepen.
Toch is elk nummer tot de essentie herleid, wat hen niet belet nummers als Per Dieron La Tierra erg vol te laten klinken.
Ze namen de conventionele songstructuren stevig onder handen en produceerden ietwat lange, maar onmiskenbaar boeiende liedjes. Less is more, moeten ze gedacht hebben bij Mus. Wij kunnen dat alleen maar beamen.
Que Me Osucece is als een verhaaltje vlak voor het slapengaan, dat je een warm en tevreden gevoel geeft. Met een minimum aan instrumenten, (gitaar, sitàr en stem) bereikt Mus een breed scala aan klanken en bijhorende emoties. Dat is niet iedereen gegeven, maar zij doen het zonder verpinken. De nummers klinken ongewoon fris, teder en vernieuwend, soms een tikkeltje spannend.
Een minpuntje is dat er soms weinig variatie is in de zanglijnen . Je kan grofweg een tweedeling maken tussen ‘poppy’ nummers en de zachtere wiegeliedjes. Gelukkig zijn die twee wél goed afgewisseld in de tracklist, zodat je je niet gaat vervelen.
Deze plaat zou de ideale soundtrack kunnen zijn voor een lange, hete zomer met eindeloze strandwandelingen.
Helaas is ‘La Vida’ Monica en Fran Gayo’s vijfde en misschien laatste album. Op hun Myspace-pagina staat te lezen dat ze een tijdje van een welverdiende rust gaan genieten. Reden te meer om dit pareltje alsnog in huis te halen.