Motorpsycho - Little Lucid Moments

Liefhebbers van compacte songs, tedere tekstminnaars, aanbidders van simpliciteit en fans van Motorpsycho's popalbums van rond de eeuwwisseling kunnen zich nu al onthouden. Met ‘Little Lucid Moments’ keert de Noorse band onverbiddelijk terug naar zijn progrockroots. En daar maken ze hun trouwe fans ongetwijfeld dolgelukkig mee.

Motorpsycho klaagt wel eens over het feit dat de band in het buitenland als een arty groep beschouwd wordt. Maar als je hardrock als experimentele jazz laat klinken, als je een suite op je plaat zet en als je ondertitels als III) Hallucifuge (Hyperrealistically speaking...) bezigt, zoek je het een beetje zelf.



Amper vier nummers telt het album. En als je weet dat die vier nummers er samen net geen zestig minuten over doen, is dat even slikken. De titelsong - de suite waar we het daarjuist al over hadden - neemt met zijn eenentwintig minuten het grootste deel voor zijn rekening. Het nummer is weliswaar onderverdeeld in vier kleinere stukjes met elk een eigen sfeer.



In de stevige intro I) Lawned (Conciousness Causes Collapse) gaan tweestemmige gitaren en ander symfonisch geweld een gevecht aan met poppy zanglijnen. Een trend die enkel bevestigd wordt in het nog stevigere II) A Hoof To The Head, dat veel directer en vocaler is. Van daaruit maakt Motorpsycho naadloos de overgang naar jazzschema’s, om tenslotte na een wilde flirt met heavy metal in bed te belanden met melig jankende Bon Jovi-gitaren.



Net zoals de Beatles hun Ringo Starr-liedjes hebben, heeft Motorpsycho zijn Snah-nummers. Year Zero (a damage report) is er zo eentje. Tussen de melancholische soundscapes ontspint zich een simpel en iel zanglijntje. De brave man zingt niet even goed en meeslepend als Bent Saether, dat is algemeen geweten, maar dat geeft Year Zero net een intiem accent dat bij andere Motorpsycho-songs soms een beetje ontbreekt.



Afsluiters She Left The Sun Ship en The Alchemyst tonen Motorpsycho tenslotte op een psychedelische trip. Ondanks de harde gitaren en hallucinogene wendingen is het voor de luisteraar niet altijd even gemakkelijk om bij de les te blijven. Motorpsycho danst onophoudelijk op de slappe koord tussen uitgebalanceerde, gedoseerde arrangementen en “zomaar wat jammen”.



Fans zullen ‘Little Lucid Moments’ aanvankelijk koesteren, om de plaat vervolgens uit het oog te verliezen tussen die andere elf studioalbums van Motorpsycho. De plaat vormt immers niet meer dan een voetnoot in een rijkgevulde discografie.