Moby - Go - The Very Best Of Moby
Mute Records
Jan Vael — 8 november 2008
Wie kent deze kaalhoofdige techneut uit New York nog niet? Naar eigen zeggen had Richard Melville Hall, alias Moby, nooit verwacht dat de muziek die hij op zijn slaapkamer maakte gedraaid zou worden op de radio. Laat staan dat hij miljoenen platen zou verkopen en ooit nog eens een “best of”-album zou uitbrengen.
Moby, die zijn muzikale carrière startte door in enkele hardcore- en punkrockgroepjes te spelen, brak in 1991 door met de danshit Go, waarnaar tevens deze compilatie werd vernoemd. Deze sferische track, opgefleurd met de strings uit het Laura Palmer’s Theme van de cult-tv-serie Twin Peaks, was origineel het b-kantje van ’s mans allereerste single. Ook in de daaropvolgende jaren blijft de Amerikaan stoeien met techno en Eurorave, getuige het opzwepende Feeling So Real en ook Move (You Make Me Feel So Good). Op zijn eerste cd’s ‘Everything Is Wrong’ en ‘Animal Rights’ staan echter net zo goed uitstapjes richting trashcore, klassiek, country, ambient en elektronische rock.
In ’97 scoort Moby opnieuw een grote hit, ditmaal met het van big beats en enkele gesamplede filmdialogen voorziene James Bond Theme, dat gebruikt wordt voor de prent ‘Tomorrow Never Dies’. Met het spirituele ‘Play’ verwerft hij in ’99 definitief een plaatsje in de cd-collectie van het brede publiek. Het album combineert elektronica met hiphopbeats en samples uit blues, gospel en soul. Zo horen we op Natural Blues het refreintje van Vera Hall’s Trouble So Hard, in Honey herkennen we duidelijk Bessie Jones’ Sometimes, en Find My Baby bevat dan weer elementen uit Boy Blue’s Joe Lee’s Rock. ‘Play’ levert nog verscheidene andere hits op, waaronder het romantische Porcelain (prijkt ook op de soundtrack van de film ‘The Beach’) en het mooie Why Does My Heart Feel So Bad? (met vocale ondersteuning van The Shining Light Gospel Choir).
Opvolger ‘18’ (2002) biedt meer van hetzelfde, en is op deze ‘Go - The Very Best Of Moby’
onder andere vertegenwoordigd door het wave-achtige (onze vriend haalt op de bonus-dvd ook Blur’s Girls & Boys aan als invloed) We Are All Made Of Stars. Ook voor de dancerock van Lift Me Up, de eerste single uit ‘Hotel’ (2005), liet Moby zich graag inspireren door “oude helden” als New Order en Killing Joke.
Bij wijze van extra verkoopsargument bevat de compilatie, die overigens nu reeds als zoete broodjes over de eindejaarstoonbank gaat, ook nog twee nieuwe nummers: het uptempo, door Debbie “Blondie” Harry gezongen New York, New York en een remix van Slipping Away (Crier La Vie) in een duet met de Française Mylène Farmer. Onze conclusie? Ideaal cadeautje voor wie net als wij van mening is dat Moby een meester is en blijft in het schrijven van prettig in het gehoor liggende radiosingles.