Minsk - The Ritual Fires of Abandonment
Relapse Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
Wat krijg je als je Killing Joke seks zou laten hebben met het oude Skinny Puppy?Lang heeft die vraag de mensheid beziggehouden. Vijf jaar geleden zag dat kind het levenslicht. 2007 werd het jaar van de doorbraak. Het kind groeide op, tekende bij Relapse en vandaag brengt het zijn tweede langspeler uit.
Iedere normale mens kent Minsk alleen uit de geschiedenisles. Een Wit-Russische stad die van de kaart gebombardeerd werd door de Duitsers, maar opnieuw herrees. Vanaf vandaag moet je bij het horen van Minsk een tweede associatie leggen. Zo heet namelijk een van Amerika’s best bewaarde geheime wapens uit de muziekscène. Ondanks dat het al een tijdje uit de doeken is gedaan, blijft de muziek een mysterie en net daarom ongemeen interessant om volgen.
Embers begint met tribaal slagwerk dat doet denken aan een bende indianen die een regendans doet. Dompel dat onder in evocatieve samples met zijdezachte accentueringen door de keyboards en de fundamenten liggen er. Klinkt simpel, maar die sample moet precies getimed zijn en bovendien net die sfeer toevoegen die de ziel verlicht. Het drumwerk mag geen decibel te luid en niet overdadig zijn. Net als je helemaal gehypnotiseerd bent, jagen scheurende gitaren de krachtmeter ietsjes de hoogte in. Nooit echt riffend, maar echt een vloeiend en scheurend geluid makend als een jeansbroek die je aan stukken scheurt. Totaal onherkenbaar eigenlijk, want de productionele hoogstandjes worden niet gespaard. De ene keer vervullen ze eerder een achtergrondfunctie, tijdens een ander nummer werden ze wat naar de voorgrond gemixt.
Zo lossen de chillmomenten en de gitaaropstoten elkaar vlotjes af. De zang wordt ook uitgebreid door de computers gehaald. Zo moeten die uitgestrekte en zilte zanglijnen het steevast stellen met een plaats op de achtergrond. In combinatie met die kabbelende samples, onderlegd met een zacht zingende gitaar geeft dat een bloedmooi trance-effect. Machtig, rustgevend en tegelijk ruw door de tot een vettige pap vervormde en zwoele snaren. Geregeld komen de indianen en hun tam-tamroffel dat delirium nog eens verhogen. Je geraakt zo diep betoverd dat er een tot op het bot gaande gitaarmelodie van Ceremony Ek Stasis nodig is om je wakker te krijgen. Datzelfde nummer geeft de plaat een agressief slot door de donkere gitaarbrij voor het eerst te laten riffen en de rauwe vocals eens wat naar voor te schuiven.
Minsk klinkt werkelijk uniek en bied je een milkshake van gemoedsrust en macht. Als je ‘The Ritual Fires of Abandonment’ beluisterd hebt, staan je armharen recht en word je wakker uit een droom. Een zeer geslaagd alternatief voor wie even weg wil zijn uit de pure agressie die je van de meeste metalbands mag verwachten.