Marissa Nadler - Little Hells
Kemado Records
Dimitri Muylaert — 1 juni 2009
Sinds haar 'Songs III: Bird On The Water' heeft Marissa Nadler een speciaal plekje in ons muzikaal hart veroverd. Een goede twee jaar later luisteren we immers nog steeds met diezelfde krop in de keel naar haar bloedmooie Diamond Heart. We zijn dan ook opgetogen wanneer er een nieuw werkstuk van onze liefste folknimf op onze deurmat valt. Maar we zijn ook afwachtend. Maakt ze ook op 'Little Hells' haar uitstekende reputatie waar?
Opener Heart Paper Lover valt meteen met de deur in huis. Het ietwat bevreemdende geluid van een Wurlitzer druipt zoet als honing uit onze luidsprekers. We zijn meteen mee. Een bizar sprookjesbos vol geesten en ander ongein haalt ons zonder toestemming achter ons saai bureaumeubel vandaan.
Op Rosary is het kale geluid van het openingslied echter ver zoek. Smaakvolle percussie en dito lap steel zorgen voor een dromerig bandgeluid, maar we bevinden ons nog steeds op bekend terrein. De zweverige stem van Nadler bereikt in veelvoud onze getrainde oren. Het wordt onderhand wel duidelijk dat Marissa perfect een plaat zou kunnen vullen met enkel stem; solo begeleid door oneindig gedubbelde vocale harmonieën. Meer moet dat niet zijn.
We weten van onszelf dat we van kale arrangementen houden. En ook op 'Little Hells' zijn de sobere nummers onze favorieten. Zo krijgen we het lekker warm van de titeltrack en Brittle, Crushed & Torn doet ons zelfs terugdenken aan de frêle kracht van 'Songs III: Bird On The Water'.
Maar als we het over een absolute favoriet hebben, dan nemen we zonder twijfel The Whole Is Wide. De sobere doch dreunende piano en de smaakvolle harmonieën doen ons zonder meer smelten. Dit nummer had perfect op 'White Chalk' van PJ Harvey kunnen staan. En dat wil wat zeggen.
Dat we met 'Little Hells' weer een fijn plaatje in huis hebben, is zeker. Maar laten we het nog even opbergen. Dit is naar ons gevoel namelijk geen lenteplaat, maar eerder de soundtrack bij een vallend blad. Hoewel we weten dat de meningen daarover verdeeld zijn.
Op Rosary is het kale geluid van het openingslied echter ver zoek. Smaakvolle percussie en dito lap steel zorgen voor een dromerig bandgeluid, maar we bevinden ons nog steeds op bekend terrein. De zweverige stem van Nadler bereikt in veelvoud onze getrainde oren. Het wordt onderhand wel duidelijk dat Marissa perfect een plaat zou kunnen vullen met enkel stem; solo begeleid door oneindig gedubbelde vocale harmonieën. Meer moet dat niet zijn.
We weten van onszelf dat we van kale arrangementen houden. En ook op 'Little Hells' zijn de sobere nummers onze favorieten. Zo krijgen we het lekker warm van de titeltrack en Brittle, Crushed & Torn doet ons zelfs terugdenken aan de frêle kracht van 'Songs III: Bird On The Water'.
Maar als we het over een absolute favoriet hebben, dan nemen we zonder twijfel The Whole Is Wide. De sobere doch dreunende piano en de smaakvolle harmonieën doen ons zonder meer smelten. Dit nummer had perfect op 'White Chalk' van PJ Harvey kunnen staan. En dat wil wat zeggen.
Dat we met 'Little Hells' weer een fijn plaatje in huis hebben, is zeker. Maar laten we het nog even opbergen. Dit is naar ons gevoel namelijk geen lenteplaat, maar eerder de soundtrack bij een vallend blad. Hoewel we weten dat de meningen daarover verdeeld zijn.