Mariee Sioux - Faces In The Rocks

De meisjes van Nevada City, het is ons wat. Uit de lokale poel der creativiteit ontsproten eerder Joanna Newsom en Alela Diane en nu wordt dit duo vervoegd door Mariee Sioux. Haar (artiesten-)familienaam verklapt veel: deze vrouw zingt over kolkende rivieren, weidse bossen en de mysterieën der natuur.

Officieel is dit Mariee Sioux’ debuut, hoewel ze al twee soloalbums uitbracht in eigen beheer. Van dat laatste soloalbum, ‘A Bundled Bundle Of Bundles’, schrapte ze één nummer, voegde er wat instrumenten aan toe en ‘Faces in the Rocks’ zag het licht.



Haar verwantschap met de indianencultuur steekt ze niet onder stoelen of banken. Acht nummers lang bezingt ze de natuur in al haar facetten. Mariee Sioux koos duidelijk voor een instrumentarium dat deze sfeer zonder moeite zou evoceren. Hoewel alle nummers op ‘Faces in the Rocks’ een erg eenvoudig muzikaal schema hanteren, doet dit helemaal geen afbreuk aan de schoonheid die deze plaat oproept.



Zoals het een rasechte folkie betaamt, komt vrijwel altijd de gitaar aan bod en in haar geval ook nog eens een Indiaanse fluit. Vooral in Wizard Flurry Home en Buried In Teeth komt deze native flute prominent naar voor. Die fluit doet je in het begin misschien denken aan de cd met esoterische natuurgeluiden van je moeder, maar die bemerking verdwijnt al gauw onder invloed van Sioux’ engelenstem.



Voeg hier en daar nog wat cello en accordeon toe en als extra grote snuiven mandoline van papa Gary Sobonya (ook hartsvriendin Alela Diane liet zich overigens begeleiden door vaderlief). De Poolse afkomst van haar vader inspireerde haar tot het schrijven van Bravitzlana Rubakalva, waarin ze vertelt over een imaginair land voor twee geliefden. Vertellen kan ze als de beste. Associaties met Joni Mitchell en Nick Drake blijven dan ook niet uit.



Integere schoonheid kan wel degelijk hand in hand gaan met bitterzoete kwelling, zoals ze in Flowers & Blood bewijst. In het nostalgische Wild Eyes kijkt Mariee je recht in de ogen wanneer ze “Remember you could weep fire with wild eyes,” zingt. Telkens opnieuw weet ze ons (soms zelfs negen) minuten lang te boeien met nummers aan welke alleen de hartelozen halt zouden kunnen roepen.



Zeurpieten zullen deze plaat te eenvoudig vinden, de instrumentatie te bevreemdend en Sioux’ stem veel te braaf. Zwijg en luister. De hemel bevindt zich wel degelijk op aarde.