Marc Moulin - I Am You

Marc Moulin werd een legende in de vroege jaren zeventig. Met zijn jazz/fusion-formatie Placebo nam hij drie lp’s op die zijn uitgegroeid tot cultplaten en heuse verzamelobjecten. De meeste nummers van die albums zijn intussen gerecycleerd door vooraanstaande hiphop- en nu-jazzproducers. In 1975 nam hij zijn eerste soloalbum ‘Sam Suffy’ op, een obscuur fusionpareltje dat dezelfde status als de Placebo-lp’s verwierf. De herontdekking van deze albums door verzamelaars en producers zorgde ervoor dat ‘Sam Suffy’ en de Placebo-albums (gedeeltelijk) heruitgegeven werden. Aan het einde van de jaren zeventig wierp Moulin zich op een andere, even experimentele, muziekstijl en werd hij, samen met onder andere Dan Lacksman, een founding father van de electro-pop. Telex vertegenwoordigde in 1980 zelfs België op het Eurovisiesongfestival.

 

Sinds het einde van de jaren negentig combineert Marc Moulin zijn twee favoriete muziekgenres. Zijn derde electrojazz-album ‘I Am You’ is opmerkelijk donkerder dan de voorgangers ‘Top Secret’ en ‘Entertainment’. De opzwepende housebeats hebben voornamelijk plaatsgemaakt voor downtempo nu-jazz- en hiphop-beats. Wel duiken opnieuw dezelfde muzikanten als op zijn vorige albums op: Christa Jérôme achter de micro, Bert Joris op trompet en Fabrice Alleman op saxofoon. Zelfs Philip Catherine (gitaar), die in de jaren zestig met Moulin het podium deelde, speelt op twee nummers mee.

 

De plaat begint met Welcome To The Club, dat opgebouwd is rond een hypnotiserende en funky basslijn. De speelse dialoog tussen het technisch zeer sterke trompetspel van Bert Joris en de zonnige stem van Christa Jérôme zorgen voor een erg goede mood setting. Het album bouwt verder via de meeslepende titeltrack I Am You en Hazard, een nummer dat zo van ‘Sam Suffy’ geplukt zou kunnen zijn, tot het uptempo nummer Music Is My Husband, een ode aan Moulins grote liefde. Op Me & My Ego krijgen we voor het eerst de rokerige, grauwe stem van Marc Moulin zelf te horen. De elektrische gitaar van Philip Catherine geeft het nummer een zwoel tintje dat doet denken aan een jazzclub op een warme zomeravond. De downtempo nummers The Upper Room, Lord, You Made Me So Weak en FTB zijn intens en hebben allemaal dat extraatje dat door de elektronische klanken verzorgd wordt. Het album wordt afgesloten met Le Bruit De l’Ombre, het tweede housenummer op het album, dat zich niet meteen tot dansen leent, maar wel een aardig stukje muziek is en boordevol details zit.

 

‘I Am You’ bevat niet het instant classic potentieel dat de Placebo- of Telex-lp’s wel hadden, maar is niettemin een stevig schijfje van een man die al veel muzikale waters heeft doorzwommen. Tijdloos lijkt het album niet te zijn, maar het is eerder een langspeler die af en toe de kast wordt uitgehaald om even bij weg te dromen.