Marah - Angels Of Destruction

De concerten van Marah zijn stilaan vermaard. Niet dat ze zo vaak België aandoen, maar vorig jaar was het beperkt opgekomen publiek in de Handelsbeurs uitzinnig over het meer dan twee uur durende optreden van de broertjes en hun band. Hun platen maken het de luisteraar echter niet altijd gemakkelijk. Dat is met ‘Angels Of Destruction’ niet anders.

Het vorige album ‘If You Didn’t Laugh You’d Cry’ leek de meer commerciële weg op te gaan. Er stonden zowaar potentiële hits op, maar de markt besliste er zoals wel vaker anders over. De luisteraar heeft tenslotte altijd het laatste woord. Marah zou ook nu niet ontsnappen aan de underground. Wie denkt dat dit album daar verandering in zal brengen, is eraan voor de moeite.



Opnieuw zit de plaat eivol verwijzingen naar de meest uiteenlopende genres. Je hoort akoestische blues, folk, halve fanfares, zelfs een doedelzak, maar ook schitterende popsongs. Neem nu opener Coughing Up Blood. De typische krasstem van Dave buiten beschouwing gelaten, zou het nummer zelfs passen in het repertoire van Elvis Presley. De doo-wop achtergrondstemmen voeren je zo terug naar de jaren vijftig. De verwijzing naar Johnny Cash’ Ring Of Fire in de tekst past daar wonderwel bij. Uiteraard wordt het nummer in een moderne productie gegoten, maar desondanks blijven de referenties steeds doorschemeren.



Het vraagt enige tijd voor je een Marahalbum gaat op prijs stellen. Zelfs na talloze draaibeurten blijven we nieuwe ontdekkingen doen. Is het niet de clavinet in Old Time Tickin’ Away, dan is het wel de accordeon in Angels On A Passing Train of de afwezigheid van de drums (of toch weer niet helemaal) op Jesus In The Temple. Daardoor blijft het spannend en wordt de houdbaarheidsdatum van de cd aanzienlijk verlengd.



Ondanks de zoektocht die sommige nummers van de luisteraar eisen, blijft een song als Angels On A Passing Train ook zo moeiteloos overeind, kan je eindeloos genieten van Songbirdz, een akoestisch pareltje, en lekker shaken op de maat van Wilderness. Let bij dat laatste nummer ook op de voortdurende tempowisselingen. Daar ligt de essentie van Marah: met deze band weet je nooit waar het eindigt. Haal er dan nog wat blazers bij en je krijgt een lied dat Amerika weerspiegelt: je kan er de gekste individuen tegenkomen maar evengoed de meest doordeweekse zakenman of huisvrouw. Het kan alle kanten uit en net als je denkt dat je het einde hebt bereikt, blijkt de weg plotseling verlengd te zijn.



Ongetwijfeld zal Marah met ‘Angels Of Destruction’ opnieuw geen nieuwe fans aanspreken. Maar wat ze doen, doen ze zo verdomd goed dat je niet anders kan dan verknocht raken aan hun muziek. En kunnen jullie nu alsjeblieft nog eens naar Europa komen, jongens?