Manu Chao - La Radiolina
Because Music
Niel Van Herck — 8 november 2008
Voor Manu Chao halen wij graag eens de zinsnede ‘een geval apart’ uit de kast. Al van bij zijn eerste album kwam hij op de proppen met een verrassende sound die iedereen aan het dansen kreeg. In plaats van hier op voort te bouwen, besliste de man zich te engageren in andere projecten zoals de productie van Amadou et Mariam, het poezieproject met zijn illustrator Wozniak 'Sibérie m'était contéee', Radio Colifata, enzovoort. Zijn zoon Sam heeft hem ondertussen in de hiphopwereld geïntroduceerd, en dus verschijnt er binnenkort een album binnen dit genre. Daarnaast heeft hij ook het rumba-project met zijn gitarist Madjid Fahem op poten staan. En toch nog tijd voor een album onder de naam Manu Chao!
Zes lange jaren hebben we moeten wachten op het vervolg van het sublieme ‘Próxima Estación: Esperanza’, maar de opener 13 Dias doet die pijn snel vergeten. Het straffe vingervlug gitaarwerk van Majid Fahem steekt de vlam meteen in de pijp en geeft de toon voor een album vol elektrisch geladen songs met een sterke dosis uptempo.
Zoals we gewoon zijn van Manu Chao zit dit schijfje volgepropt met teksten in het Spaans, Italiaans, (gebrekkig) Engels, Frans en Portugees. In Tristeza Maleza komt de melancholie naar boven, terwijl hij in nummers als Politik Kills en Otro Mundo zijn rebelse aard nog maar eens toont. Veel van Manu Chao's teksten bulken van de andersglobalistische gedachten, waarmee hij bewijst nog steeds die energieke idealist te zijn, ook al is er op die zes jaar heel wat veranderd. Vliegtuigen, torens, dolgedraaide presidenten, oorlogje spelen, …
Muzikaal is ‘La Radiolina’ echter een bricolage van oudere nummers en nummers onderling geworden. Besoin de la Lune stond al in een andere versie op ‘Sibérie m’était contéee’, Mama Cuchara doet het met dezelfde stevige gitaarlijn als single Rainin In Paradize. De muziek van 13 Dias keert later terug in Politik Kills. Hij is misschien een wereldverbeteraar, maar zo veel recycleren hoeft nu ook weer niet. Tijdsgebrek zal hier wel voor iets tussen zitten.
Zoals we gewoon zijn van Manu Chao zit dit schijfje volgepropt met teksten in het Spaans, Italiaans, (gebrekkig) Engels, Frans en Portugees. In Tristeza Maleza komt de melancholie naar boven, terwijl hij in nummers als Politik Kills en Otro Mundo zijn rebelse aard nog maar eens toont. Veel van Manu Chao's teksten bulken van de andersglobalistische gedachten, waarmee hij bewijst nog steeds die energieke idealist te zijn, ook al is er op die zes jaar heel wat veranderd. Vliegtuigen, torens, dolgedraaide presidenten, oorlogje spelen, …
Muzikaal is ‘La Radiolina’ echter een bricolage van oudere nummers en nummers onderling geworden. Besoin de la Lune stond al in een andere versie op ‘Sibérie m’était contéee’, Mama Cuchara doet het met dezelfde stevige gitaarlijn als single Rainin In Paradize. De muziek van 13 Dias keert later terug in Politik Kills. Hij is misschien een wereldverbeteraar, maar zo veel recycleren hoeft nu ook weer niet. Tijdsgebrek zal hier wel voor iets tussen zitten.
Maar er is ook vernieuwing. De elektrische gitaar speelt een belangrijkere rol op het album en er zijn wel degelijk nieuwe nummers aanwezig. Me Llaman Calle is een bijzonder aanstekelijk nummer met geweldige flamencogitaar van José Manuel Gamboa en Carlos Herrero en ook de reggaetonen sijpelen geregeld door. Het album is eigenlijk het best te beluisteren als een lang geheel van sociaalkritische teksten, ondersteund door opzwepende latino-muziek zonder een echt begin of einde. Gewoon met de flow meeglijden is de boodschap.
Volgens Manu Chao regent het momenteel in het paradijs, maar dit album zorgt toch voor de nodige zonneschijn. De rebelse en idealistische boodschap zorgt voor de nodige romantiek, de muziek voor de rest. Het album mag dan op zich niet zo origineel zijn, het werk van Manu Chao blijft iets apart en is dus zeker de moeite waard.
Volgens Manu Chao regent het momenteel in het paradijs, maar dit album zorgt toch voor de nodige zonneschijn. De rebelse en idealistische boodschap zorgt voor de nodige romantiek, de muziek voor de rest. Het album mag dan op zich niet zo origineel zijn, het werk van Manu Chao blijft iets apart en is dus zeker de moeite waard.