Lupe Fiasco - The Cool
Atlantic Records
Niel Van Herck — 8 november 2008
Hiphoplegende en –grootmeester Nas sprak ooit de woorden: “Hiphop is dead, money killed it.” Een straffe uitspraak die jammer genoeg maar al te waar is. Sinds de commerciële MTV-hiphop van 50 Cent, Rihanna en consoorten het overgenomen heeft van de klassiekers als Wu-Tang Clan, A Tribe Called Quest, Jurassic 5 enz. is er bitter weinig degelijk materiaal op de markt gekomen. Hier en daar was er een lichtpuntje, dat helaas verdronk in de duisternis. Lupe Fiasco zou volgens velen wel eens de reddingsboei kunnen zijn.
Twee jaar geleden werd Lupe Fiasco met veel tamtam naar voor geschoven als de redder van de klassieke hiphop. Zijn hitje Kick Push was dan ook een straf nummer waarin Lupe zijn kwaliteiten kon tentoonstellen maar zijn debuutalbum ‘Food & Liquor’ stelde, op enkele nummers na, teleur. Met zijn nieuwe album ‘The Cool’ doet Lupe Fiasco een tweede gooi naar de grote doorbraak. Zelf beweert hij niet op zoek te zijn naar de makkelijke dollars door een monsterhit te scoren, maar wil hij een kwalitatief album afleveren en zo de “greatest mc alive” worden. Maar van Icarus hebben we een wijze les geleerd…
In de intro zit een heel typerende zin voor het album: "Check your ingredients before you overdose". Lupe Fiasco had het beter ook gedaan. Er is nergens een echte lijn terug te vinden in heel het album. De jonge rapper springt van thema naar thema en van genre naar genre. Het ene nummer is een donkere aanklacht tegen de maatschappij, het volgende is een lichtvoetig samenraapsel van makkelijke samples en nietszeggende teksten. Tussendoor horen we behoorlijk irritante intermezzo’s, die best de vergelijking met dat restje spinazie tussen je tanden kunnen doorstaan: het valt op en je wilt het weg! Het is wel een feit dat dit album een stuk donkerder is dan het vorige. Lupe verloor tijdens de opnames zowel zijn oma als zijn vader en zijn producer, aan wie het tweede nummer Free Chilly is opgedragen, belandde in de gevangenis. Hij wisselt echter te veel van gemoedstoestand, waardoor hij zichzelf verliest en niet kan overtuigen.
Lupe Fiasco heeft talent. Zijn flow is niet te negeren en hij weet zijn teksten altijd perfect op het ritme te plaatsen. Dat blijkt ook uit nummers als Paris Tokyo, Hi-Definition (voornamelijk gedragen door Snoop Dogg) Put You on Game en Gotta Eat. Merkwaardig genoeg zijn dit net de meer donkere nummers. In de opgewektere nummers vervalt hij snel in commerciële deuntjes, te complexe rijmen en irritante herhalingen, zoals in The Coolest. Op het einde van de plaat probeert Lupe nog wat te redden door plots hiphop te mengen met rock, waar tot nu toe enkel Cypress Hill in slaagde. Ook na ‘The Cool' zal dat zo blijven.
Hoogmoed komt voor de val en dat is een pijnlijke waarheid die ook Lupe Fiasco moet ondervinden. Dit album is zeker en vast niet de beloofde heilige graal om de hiphopwereld weer op de sporen te krijgen. De teksten zijn niet sterk genoeg, er zit geen lijn in en de muziek is zeker en vast niet vernieuwend genoeg. Zie het als een mengeling van Kanye West met Outkast en een poging tot Cypress Hill.