Les Savy Fav - Inches
Wichita Recordings
Sanne De Troyer — 8 november 2008
Les Savy Fav is een buitenbeentje binnen de rockmuziek. Meestal brengen bands een verzamelalbum uit als ze genoeg naam en faam gemaakt hebben. Voor de fans is dat een leuk tussendoortje en het brengt wat geld in het laatje. Voor deze bende ligt dat iets anders. ‘Inches’ is een verzameling van 7” singles en B-kantjes die ze de afgelopen zeven jaar onder verschillende labels opgenomen hebben. Aangezien het gezelschap nog niet zo bekend is in onze regionen, is die compilatie dus de perfecte introductie.
Meet Me In The Dollar Bin is meteen raak. Hun donkere dance-punk met harde snerende gitaren en een schreeuwende zanger zorgt er meteen voor dat we op het puntje van onze stoel zitten voor de rest van het album. Dat donkere kantje zit ook in andere nummers. In Hold On To Your Genre slagen ze er zelfs met overtuiging in om dicht aan te leunen bij Joy Division zonder hier een slap afkooksel van te zijn.
Tijdens Fading Vibes is van die neerslachtigheid niet veel meer te merken. Het is een single uit hun eerste album en het moet toen al duidelijk geweest zijn dat ze de frisse gitaarrock ook meer dan behoorlijk in de vingers hadden. Tim Harrington’s stem is er een die door het geschreeuw en het declamerende ritme vaak doet denken aan die van Isaac ‘Modest Mouse’ Brock.
Ook het energieke komt naar boven in hun muziek. The Sweat Descends en de levensles Knowing How The World Works zijn in your face. Harrington’s hyperkinetische vocalen en de inventieve gitaarriffs van Seth Jabour doen daar allemaal nog een schepje bovenop. Energiek en vooral prettig gestoord, zo ziet het gezelschap er ook uit. De zanger durft wel eens in onderbroek met ovenwanten en in fluo-roze tenue het podium te bestijgen.
Tijdens Fading Vibes is van die neerslachtigheid niet veel meer te merken. Het is een single uit hun eerste album en het moet toen al duidelijk geweest zijn dat ze de frisse gitaarrock ook meer dan behoorlijk in de vingers hadden. Tim Harrington’s stem is er een die door het geschreeuw en het declamerende ritme vaak doet denken aan die van Isaac ‘Modest Mouse’ Brock.
Ook het energieke komt naar boven in hun muziek. The Sweat Descends en de levensles Knowing How The World Works zijn in your face. Harrington’s hyperkinetische vocalen en de inventieve gitaarriffs van Seth Jabour doen daar allemaal nog een schepje bovenop. Energiek en vooral prettig gestoord, zo ziet het gezelschap er ook uit. De zanger durft wel eens in onderbroek met ovenwanten en in fluo-roze tenue het podium te bestijgen.
Waar ze eerder nog aan Joy Division deden denken, komt er op One Way Widow een vleugje Beastie Boys bovendrijven. Je kan niet echt zeggen dat de groep zich de afgelopen jaren aan een genre gebonden heeft. Eclecticisme alom dus, om het met een mooi woord te zeggen. Veelzijdigheid kan er voor zorgen dat een band wel eens door de mand valt, maar Les Savy Fav komen vernieuwend genoeg uit de hoek om het allemaal boeiend te houden. Met Yawn, Yawn, Yawn nemen ze gas terug, maar niet voor lang. Na een rustige intro laten ze het refrein met veel geweld en op de tonen van zweverige synths losbarsten.
Les Savy Fav hebben voor dit album duidelijk grote schoonmaak gehouden want naast singles, rariteiten en b-kantjes hebben ze ook enkele liveopnames van onder het stof gehaald. Spijtig dat Reformat zo rommelig overkomt. Het lijkt net of ze in een living of een donker achterzaaltje optreden voor vijf man en een paardenkop. Misschien is dit gewoon een voorsmaakje voor een of ander live-album waar ze binnen vijf jaar nog eens mee gaan afkomen.
Harrington is een verteller en weidt graag uit over onderwerpen als decadentie en seks. Tijdens Blackouts On Thursday smijten ze voor een laatste keer nog eens alles open. Rock op een overdreven hard volume en van die blackouts is geen sprake meer. Op de arty melodie van Rodeo zet Harrington nog een laatste keer zijn keel open en dat doet hij op een manier waar Frank Black van achterover zou vallen.
Hopelijk zijn Les Savy Fav met hun verzameling ‘Inches’ voor eens en voor altijd gelanceerd in onze regionen. Indien niet, men zegge het voort.