Laura Veirs - Saltbreakers
Nonesuch Records
Tom Wouters — 8 november 2008
Als wij aan de zee zouden wonen, zouden we ons wellicht elke nacht op het strand bevinden. We zouden naar de sterren turen, en daarbij de braakgeluiden van dronken toeristen die in de duinen verdwaald zijn geraakt, proberen te negeren. We zouden wellicht ook onderkoeld geraken. Ach. We kunnen ook altijd binnen blijven en naar de nieuwste van Laura Veirs luisteren natuurlijk. Op de albumcover van ‘Saltbreakers’ staan er ook golven en sterren.
Sterker nog: het woord “Saltbreakers” verwijst naar de golven. We durven het mevrouw Veirs niet luidop vertellen, maar ons doet dat woord vooral aan een nieuwe soort chips denken. Maar daarbuiten is het een erg fijn plaatje geworden dat ons vooral gelukkig stemt omdat Veirs haar geluid hier en daar heeft voorzien van nieuwe elementen.
Dat was namelijk onze grote vrees: Gaat de nieuwe plaat weer klinken als de vorige?
Veirs’ stem is redelijk monotoon en buiten af en toe iets hoger zingen dan normaal klinkt ze vaak hetzelfde. Daarbij komt helaas ook nog het manco dat veel van de arrangementen op vorige platen ook heel erg op elkaar geleken, zodat het déjà vu gevoel wel erg vaak de kop opstak. Ook op dit album denken we bij songs als Wrecking en Ocean Night Song: “Ja, kennen we al.”, ook al zijn beide nummers “vintage” Laura Veirs.
Gelukkig onderscheidt dit album zich met sommige nummers wel van vorige platen. Zo hoor je op de titeltrack de hele groep, die ook Saltbreakers heet trouwens, het beste van zichzelf geven als achtergrondkoortje, waardoor het nummer erg vrolijk klinkt. Live moet dit geweldig zijn.
En op To The Country laat Veirs zich dan weer bijstaan door een echt kinderkoor. Even denken we dat de Scala-nachtmerrie zijn sporen overal ter wereld heeft nagelaten, maar dan beseffen dat de inbreng van zingende bakvisjes een geslaagde zet is. De afwisseling tussen de stem van Veirs en hun stemmen zorgt voor een veel vollere klank.
Helaas voor Veirs draait vernieuwing niet altijd even goed uit. Met Phantom Mountain wordt er iets steviger gerockt, al kan je rocken met ’n korrel zout nemen. (zout is trouwens één van de thema’s van het album) Maar het enige wat bij dat nummer voelen, is dat de harmonie van het album wat doorbroken wordt. Voor ons had het niet gemoeten.
Ook op dit nieuwe album laat Laura Veirs zich vooral inspireren door de natuur. Titels als Nightingale en Black Butterfly liegen er niet om. En met een zin als “He can hear the Pacific singing” krijg je ons altijd overstag.
Laura Veirs heeft met haar nieuwste album ervoor gezorgd dat we toch een paar keer verrast opkeken, en alleen daarom al verdient dit plaatje onze aandacht. Toch blijven de meeste nummers vooral meer van hetzelfde, en zullen die mensen die haar wel kennen maar geen doorwinterde fan zijn niet onmiddellijk op dit album zitten te wachten. Voor diegenen die niet met Veirs bekend zijn, is het dan weer wel een prachtige intrede in haar muziek.