Laetitia Shériff - Games Over
Fargo Records
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Nee, haar naam deed ook bij ons niet meteen een belletje rinkelen. In 2001 speelde ze op een vernissage van een vriend een paar nummertjes op haar gitaar. Iedereen reageerde zo enthousiast dat Laetitia Shériff de stap naar het grote podium maakte. Een jaar later leerde ze gitarist Olivier Mellano en drummer Gaël Desbois kennen en speelde ze in voorprogramma’s van Tom McRae en Elysian Fields. Haar debuutalbum ‘Codification’ is België ontglipt, hoewel het in haar thuisland Frankrijk met zeer goede kritieken werd ontvangen. Hopelijk vergaat het nummer twee, 'Games Over', beter.
De grote troef die Laetitia Shériff heeft, is haar prachtige stem. We spreken niet graag in termen als “engelenstem” of “goddelijke schoonheid”, maar we kunnen niets beter verzinnen. Met haar stembanden kan ze zowel bezwerende nummers, zoals The Story Won’t Persist of Like Ink With The Rain, als pure rock'n'roll (Hullabaloo (My T.V. Ratings)) aan. Dat zegt meteen ook wat je muzikaal van ‘Games Over’ kan verwachten. PJ Harvey, Stina Nordenstam, The Gossip, Björk, ... allemaal namen die door ons hoofd flitsen bij het beluisteren van de cd.
Opener The Story Won’t Resist is al meteen een enorm beklijvend nummer dat eerstegraads kippenvel veroorzaakt. Met de woorden “I didn’t know my mamma/I didn’t know my pappa” begint Laetitia aan een bijzonder mysterieus verhaal dat ons op het puntje van onze stoel laat balanceren. De piano lijkt een tikkende tijdbom, de strijkers en de backing vocals zorgen voor een folky touch, de drums stuwen het nummer met grote trom vooruit. Bloedmooi noemen wij dit. En wie hier van houdt, zit goed, want Cosmosonic (doet ons in eerste instantie een beetje denken aan Paper Bag van Goldfrapp), Like Ink With The Rain en There, High (waar Suzanne And Her Magistral Orchestra jaloers op zou zijn) spelen zich allemaal in dezelfde atmosfeer af.
Maar er valt nog heel wat anders te beleven. Dit trio lijkt immers ook niet vies te zijn van synthesizers, ritmeboxen en samplers. Op Black Dog stuiteren beats en blieps olijk rond tussen akoestische instrumenten en Easily Influenced zou zelfs niet misstaan op een hippe elektro-loungeparty waar je niet verondersteld wordt veel te dansen, maar men vooral zuinig van zijn witte Martini nipt.
Verder krijg je nog een pak rock op je af, waarmee Shériff nog eens bewijst verschillende stijlen te kunnen hanteren. We horen invloeden uit punk en trashrock à la Suicidal Birds (Let’s Party) en Sonic Youth (Lockless) en volwassen rocksongs op wijze van Nick Cave (Memento, Put Her In The Picture).
Al die verschillende stijlen zorgen ervoor dat ‘Games Over’ wat van de hak op de tak lijkt te springen, maar het geheel blijft coherent en die afwisseling kan je zeker ook als voordeel beschouwen. Het maakt van dit album ook een heel interessant werkstukje waar wij nog lang niet moe op gekauwd zijn. Wat ons betreft mag dit “the next big thing” worden, zeker als Laetitia Shériff en haar twee kompanen op dit elan blijven voortgaan.