Keziah Jones - Nigerian Wood
Because Music
Dimitri Muylaert — 8 november 2008
Toen Keziah Jones een tijdje geleden het podium van De Laatste Show betrad, was hij voor velen al lang geen onbekende meer. De Nigeriaanse godfather van de “Blufunk” heeft immers al zes platen achter zijn naam. Keziah Jones staat voor fenomenale gitaartechniek, inventieve zanglijnen en sinds een tijdje ook voor meer toegankelijke funkpop.
De plaat trapt af met de ruwe, funky titeltrack Nigerian Wood, een nummer dat meteen die goeie, ouwe Blufunkgitaar laat horen. Complexe ritmetracks vliegen ons om de oren en terloops worden ook The Beatles erop gewezen dat ze het mis hadden wanneer ze het hout in Scandinavië gingen zoeken.
Leuke ritmes horen we ook in de tweede track African Android. Dit keer wordt de groove smaakvol aangevuld met een snuifje blazers. “So now I trombipulate like Sir Nose who just can't relate” is een mooie tekstuele knipoog naar het gelijknamige personage uit George Clinton z'n P-Funk mythologie.
Als derde nummer staat de single My Kinda Girl op de tracklist. We lieten al vallen dat deze plaat wat toegankelijker was, en dit is het levende bewijs. Dit nummer zou zo in een MTV-lijstje kunnen zitten en je zou het niet eens opmerken. We horen heus wel de virtuositeit, maar ze is te veel gemaskeerd naar onze zin. Iets wat ons overigens bij veel nummers dwars zit. Je beseft dat de nummers goed zijn, sommige zelfs echt fantastisch, maar door de hitgevoelige productie klinken ze op een of andere manier toch echt plat en flets.
Beautifulblackbutterfly is gelukkig wel weer een meer dan smaakvol meesterwerkje. De gitaar en de zang zitten mooi voorin, iets waar je ons bij Keziah Jones nooit over zal horen klagen. In dat rijtje hoort ook Blue Is The Mind thuis. Dat nummer begint sober, maar naarmate de teller van onze cd-speler verderloopt, belanden we meer en meer in een smaakvol jazzy arrangement.
Het album sluit gewaagd en geslaagd af met het door strijkers en vingergeknip gedragen My Brother, een geëngageerd nummer over de ongelijkheid en het onrecht die onze maatschappij kenmerken. De daarna volgende “ghosttrack” had naar onze bescheiden mening best als volwaardig nummer op het album mogen staan. Waarom niet in de plaats van My Kinda Girl?
Het is al lang duidelijk dat Keziah Jones talent heeft. Op zijn laatste album komt dat echter niet steeds tot uiting. De hoger vermelde overladen sound en de dikwijls saaie koortjes beginnen ons op den duur zelfs echt de keel uit te hangen. Geef deze jongen in de plaats van een band met blazers gewoon een akoestische gitaar, een set goeie microfoons en een afspraak met Rick Rubin. U weet ongetwijfeld waar we naartoe willen.
Leuke ritmes horen we ook in de tweede track African Android. Dit keer wordt de groove smaakvol aangevuld met een snuifje blazers. “So now I trombipulate like Sir Nose who just can't relate” is een mooie tekstuele knipoog naar het gelijknamige personage uit George Clinton z'n P-Funk mythologie.
Als derde nummer staat de single My Kinda Girl op de tracklist. We lieten al vallen dat deze plaat wat toegankelijker was, en dit is het levende bewijs. Dit nummer zou zo in een MTV-lijstje kunnen zitten en je zou het niet eens opmerken. We horen heus wel de virtuositeit, maar ze is te veel gemaskeerd naar onze zin. Iets wat ons overigens bij veel nummers dwars zit. Je beseft dat de nummers goed zijn, sommige zelfs echt fantastisch, maar door de hitgevoelige productie klinken ze op een of andere manier toch echt plat en flets.
Beautifulblackbutterfly is gelukkig wel weer een meer dan smaakvol meesterwerkje. De gitaar en de zang zitten mooi voorin, iets waar je ons bij Keziah Jones nooit over zal horen klagen. In dat rijtje hoort ook Blue Is The Mind thuis. Dat nummer begint sober, maar naarmate de teller van onze cd-speler verderloopt, belanden we meer en meer in een smaakvol jazzy arrangement.
Het album sluit gewaagd en geslaagd af met het door strijkers en vingergeknip gedragen My Brother, een geëngageerd nummer over de ongelijkheid en het onrecht die onze maatschappij kenmerken. De daarna volgende “ghosttrack” had naar onze bescheiden mening best als volwaardig nummer op het album mogen staan. Waarom niet in de plaats van My Kinda Girl?
Het is al lang duidelijk dat Keziah Jones talent heeft. Op zijn laatste album komt dat echter niet steeds tot uiting. De hoger vermelde overladen sound en de dikwijls saaie koortjes beginnen ons op den duur zelfs echt de keel uit te hangen. Geef deze jongen in de plaats van een band met blazers gewoon een akoestische gitaar, een set goeie microfoons en een afspraak met Rick Rubin. U weet ongetwijfeld waar we naartoe willen.