Karnivool - In Verses
InsideOut Music
Soms zijn er zo van die albums waar ongewoon hard naar wordt uitgekeken. Wie herinnert er zich nog de laatste van Tool die uitkwam, dertien jaar na ‘10,000 Days’? Wel, voor Karnivool is dat eveneens van toepassing. Ook daar hebben we dertien jaar op moeten wachten, maar nu is er eindelijk album nummer vier: ‘In Verses’. Deze Australische progressieve rockband uit Perth gaat al sinds 1998 mee en heeft doorheen de jaren een enorme fanbase gewonnen door de unieke mix van progrock, groovy metal, emotioneel getinte zanglijnen en teksten, catchy refreinen en hoogstaande muzikaliteit.
De invloeden waren destijds Deftones en (toevallig ook) Tool. En hoewel je deze bands in de muziek kan terugvinden, weet Karnivool zichzelf vanaf de eerste release, ‘Themata’ uit 2005, een volledig eigen, herkenbare sound te geven. Dat heeft zeker ook te maken met de unieke stem van zanger Ian Kenny. Opvolgers ‘Sound Awake’ uit 2009 en ‘Asymmetry’ uit 2013 zetten de band op de wereldkaart en worden gezien als all-time klassiekers in de progwereld. Anno 2026 is de band nog niets van de charme kwijt. Integendeel, de heren klinken even strak als voordien, maar meer gefocust, meer volwassen. Je hoort dat hier jarenlang werk in gekropen is. De mix en mastering zijn perfect en het album heeft ademruimte gekregen in de drieënzestig minuten.
Het eerste voorsmaakje van ‘In Verses’ kregen we eind 2021 met All It Takes, waarin de band een uiterst knap staaltje tegentijden laat horen. Wat een openingsriff. Ook Kenny trekt hier alle registers open met het gebruik van zijn kopstem, iets wat we niet vaak te horen krijgen. Maar om te beginnen bij het begin zijn de eerste drie songs van de plaat, Ghost, Drone en Aozora, een geweldige start en een geweldige aanvulling op het repertoire van de band. Alles waar Karnivool voor staat, passeert de revue zonder dat de band in herhaling valt. Ook een extra pluim voor Steve Judd achter de drumkit, die hier weer een onwaarschijnlijk strakke prestatie levert, net zoals in Remote Self Control.
Animation heeft dan weer het sterkste refrein van het album. Zo eentje dat in je hoofd blijft spoken. Heel straf ook hoe contrasterend het is met de rest van het nummer, wat je eerder doet zweven door de wolken. Dat heb je ook bij Conversations, met acht minuten de langste song op dit album. De band sluit in schoonheid af, want met Opal en Salva graaft het vijftal diep in je emoties. Vooral het einde van hekkensluiter Salva is quasi-transcendentaal.
Hoewel de band nooit echt weggeweest is, kan dit als wel serieus tellen als comebackalbum. Na de tien songs wil je enkel maar meer. Het klinkt zo goed en zo vertrouwd, net als een goede vriend over de vloer krijgen die je meer dan een decennium niet gezien hebt. Hopelijk moeten we niet opnieuw dertien jaar wachten op nieuw materiaal, hoewel... Mocht ‘In Verses’ uiteindelijk het laatste album van Karnivool worden, is de band er alleszins in geslaagd een absoluut perfecte discografie bij elkaar te schrijven.