Junkie XL - Booming Back At You
Nettwerk
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Tom Holkenborg kreeg een klassieke opleiding in gitaar, piano en drums, maar ontdekte al snel de synthesizer. Midden jaren negentig brengt hij twee albums uit met de industrial rockgroep Nerve en begint hij als freelance producer voor onder andere Sepultura, Fear Factory en Dog Eat Dog te werken. Niet veel later richt hij Junkie XL op en krijgt het debuutalbum 'Saturday Teenage Kick' al meteen heel wat goede reacties. Echt doorbreken doet Holkenborg met A Little Less Conversation, de Elvis remix die hij onder de naam JXL voor de tv-spot van de Nike World Cup maakt. Nu is er het vijfde album: 'Booming Back At You'.
Junkie XL blijft bij het gekende recept: zware beats met een rock attitude. Denk aan The Prodigy of een oude Chemical Brothers. Ook de vocalen zijn nog steeds schreeuwerig, vuil en om ter luidst. Nu jaagt hij er daar bovenop een stevige dosis elektro door, waardoor het album toch een eigentijdse klank krijgt. Zijn ‘in your face’ attitude is Holkenborg duigelijk nog niet afgeleerd, maar toch hebben we de indruk dat hij verfijnder te werk gaat.
Opener Booming Right At You geeft ons al meteen een eerste veeg om de oren. Het doet ons denken aan de big beat van de jaren negentig, met een funky touch door het basrifje, gecombineerd met een kille elektrosound. Booming Right At You zet meteen de toon voor de rest van het album. De eerste single More, ook bekend als The PacMan Song, is een vuile rechttoe rechtaan dansvloerknaller die zonder scrupules alle aandacht opeist. Wij horen de elektro-rock van Felix Da Housecats Rocket Ride, alleen geloven we het punk gehalte bij Junkie XL wél.
Klassieker Cities In Dust van Siouxsie And The Banshees wordt omgetoverd tot een robuuste eigentijdse versie. Ook hier hoor je weer dat Junkie XL enorme kwaliteiten heeft als producer. De gitaren en elektrogrooves zorgen voor een erg gebalde sound, een brok dynamiet van vier minuten. Rockchic Lauren Rocket zorgt, zoals bij More, voor de zang. In 1967 Poem gaat Holkenborg nog een stapje verder: Atari Teenage Riot lijkt door de microfoon te brullen, terwijl Nine Inch Nails de keyboards overneemt. Een stevig stuk vlees om de tanden in te zetten dus.
Dat Junkie XL ook een zachtaardige kant heeft, bewijst hij met Mad Persuit. De lieflijke popriedels van Brazilan Girls komen in de buurt, maar weer kan hij met meer overtuiging over de brug komen. De vocalen komen van het electro/punk duo Electrocute. Hun stemmen lijken te zweven op de muziek. Junkie XL houdt het simpel door de poppy groove te combineren met een countryachtig gitaartje, en het werkt wonderwel. Hij maakt het geheel af door een aantal samples toe te voegen, maar blijft er spaarzaam mee. Dit is ongetwijfeld één van de mooiste nummers die we al hoorden van onze ex-noorderbuur. Ook You Make Me Feel Good gaat diezelfde richting uit. Mooie elektropop zonder meer.
Toch staan er een paar mindere nummers op 'Booming Back At You'. Zage bliept wat in het rond, maar gaat werkelijk nergens naartoe. Clash lijkt ons dan weer meer op een voetbalanthem waarin we de finesse missen die we op de rest van het album wel vinden. Ook New Toy en No Way zijn maar flauwe opvullertjes. Enkel sluiter Not Enough kan ons nog boeien dankzij de op Erlend Oye-wijze melancholisch gezongen toon, wat weer een mooi staaltje poppy elektro oplevert.
Op een paar uitzonderingen na hebben de meeste nummers op 'Booming Back At You' ons zeer weten te verrassen. Junkie XL mag dan vaak op een op hol geslagen brute kracht lijken, het is er wel een met verstand. Zijn muziek is knap geproducet, zonder zich te verliezen in honderden effecten, ze kan agressief zijn en meteen daarna weer aandoenlijk en meeslepend. Een groot deel van zijn tijd spendeert Holkenborg aan het maken van muziek en effecten voor allerhande games, maar wat ons betreft mag hij weer wat meer tijd steken in het maken van albums. 'Booming Back At You' smaakt naar meer.