Julianna Zachariou - Dreamer Dreamer
Eigen beheer
“Het leven is zoals een gedicht dat niet rijmt.” Het is maar één de mooie metaforen die Julianna Zachariou uit de pen wrong voor haar derde album.
‘Dreamer Dreamer’ verscheen al meteen op de eerste dag van 2026, maar ondanks de elf tracks die de plaat telt, is het album ook weer zo voorbij, want het vraagt maar een half uur van je aandacht. We zouden de vergelijking kunnen trekken met een vuurwerkshow: ook kort, maar vol pracht en schittering. Alleen knalt de singer-songwriter uit San Diego, Californië minder luid.
De plaat heeft voor het grootste deel een contemplatief karakter. Julianna Zachariou gaat de grote levensvragen niet uit de weg, erkent het belang van dromen om het leven draaglijk te houden, maar is ook niet vies van enige humor zoals het afsluitende Macaroni Faithful aantoont. Bovenal toont ze zich een aandachtig observator van gewone mensen. Zo krijgt ze een nieuwjaarswens van de kruidenier verderop in de straat, observeert ze een turnleraar in volle balcontrole, klaagt ze over de overload aan e-mails, worstelt ze met haar geloof en vindt ze troost in eten.
Afwisselend spelen de gitaar, de piano en de ritmesectie de dragende rol in de tracks. Naast de stem van Zachariou natuurlijk. Die doet qua timbre enigszins denken aan die van Kate Bush op de latere albums. De acrobatie is niet zo uitgesproken, maar toch moeten we af en toe aan de illustere Engelse zangeres denken. Luister maar eens naar Digital Paper. Op One Punch na, waarin de gitaar ietwat korreliger klinkt, lijkt de plaat weggelopen uit de Laurel Canyon-era en dan kom je al snel uit bij Joni Mitchell, Carole King en Judy Collins. Maar ook aan Luka Bloom moeten we een keer denken vanwege de gitaarsound in albumhoogtepunt Tension Is A Teacher, het langste nummer van de plaat, maar ook prachtig qua opbouw en qua thema: de verleiding die komt met verliefdheid.
Maar ook het drieluik dat volgt meteen na de korte inleidende track Like A Fish is meer dan het vermelden waard. Het begint al meteen met de bedrieglijk eenvoudig klinkende titeltrack die in minder dan honderdvijftig seconden openbloeit dankzij prachtige gitaararrangementen. Dan volgt Side By Side waarin de zangeres de eigen nietigheid in het grote geheel en de dankbaarheid voor het leven bezingt om af te sluiten met het groovy M.A.S.H.
En neen, dat heeft niets te maken met de tv-reeks van lang geleden, maar alles met het spel dat kinderen spelen om elkaars toekomst te voorspellen. Alleen speelt zij het met een berg, omdat die verder kan kijken dan zijzelf. Uiteindelijk komt het erop neer dat ze probeert de toekomst te voorzien. Ligt die bij haar vrouw Becka en haar hond Goose? Wie zal het zeggen? Feit is wel dat ze het muzikale jaar mooi heeft geopend.