Job For A Cowboy - Genesis
Metal Blade Records
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
Bij het horen van de bandnaam denk je meteen aan barfights, bankovervallen in het midden van de woestijn, pistoolduellen en een oude man die op zijn banjo countrydeuntjes speelt. Maar dat is buiten Job For A Cowboy gerekend. Deze kerels spelen loeiharde death metal met het volume op elf. Geen onnozele gevechtjes in de kroeg, maar explosies met de kracht van een atoombom. En na alles kapot te spelen leg je gewoon ‘Genesis’ in je cd-speler.
Up-tempo death metal, het is een beetje als melk en tomaten: er is een enorm overaanbod. Maar toch zit er tussen de enorme hoeveelheid releases in het genre altijd wel iets dat de moeite is. Neem nu Job For A Cowboy.
De band is een relatieve nieuwkomer en kon zijn eerste langspeler meteen via een deftig label de ganse wereld rondsturen. Nu, drie jaar na de eerste demo, ligt met ‘Genesis’ het tweede echte album in de rekken. Dat is haast even snel als de basdrums op die cd. Nochtans valt er bij de groep niet echt een heel eigen stijl te vinden en ook puur technisch zijn er wel een pak muzikanten die boven deze band uitsteken.
De band is een relatieve nieuwkomer en kon zijn eerste langspeler meteen via een deftig label de ganse wereld rondsturen. Nu, drie jaar na de eerste demo, ligt met ‘Genesis’ het tweede echte album in de rekken. Dat is haast even snel als de basdrums op die cd. Nochtans valt er bij de groep niet echt een heel eigen stijl te vinden en ook puur technisch zijn er wel een pak muzikanten die boven deze band uitsteken.
Wat maakt Job For A Cowboy dan zo speciaal? Eigenlijk niets. Op geen enkel vlak kan je de groep bij de top van het genre rekenen en als je zuiver objectief luistert, moeten ze genadeloos de middelmaat in vliegen. In deze muziekstijl is verdoemd zijn tot het gemiddelde een ondankbaar vonnis. Ondanks dit is ‘Genesis’ wel een aardige plaat die de furieuze riffs netjes afwisselt met lompe breakdowns en bij de juist geplaatste grunts durven je oorlellen wel wat naar achter wapperen. En dát is nochtans een fenomeen dat normaal enkel bij de beste death voorkomt.
Meer nog, ‘Genesis’ boeit tien nummers lang en blijft dat na een massa luisterbeurten nog doen hoewel daar eigenlijk geen duidelijke reden voor is. Gek dat het kan, maar in zijn gewoonheid is Job For A Cowboy superieur. Geen uitschieters op de cd, geen technisch adembenemende dingen, geen fantastische structuren in de songs en geen overduidelijke identiteit maar wel death metal van topkwaliteit én met een erg lage vervelingsfactor.
‘Genesis’ is dus wel iets voor de fans van extreme metalvormen. Het is geen Six Feet Under, Cannibal Corpse of Morbid Angel en toch hoeft Job For A Cowboy zijn waardigheid niet te verliezen om naast hen te staan in de platenkast. Met een beetje geluk is ‘Genesis’ misschien wel de start van een mooie carrière “super zijn in middelmaat”.