Jeff Healey - Mess Of Blues
Ruf Records
Dimitri Muylaert — 8 november 2008
We schrijven 2 maart 2008. Terwijl zijn album ‘Mess Of Blues’ op stapel staat, sterft de Canadese bluesgitarist Jeff Healey op eenenveertigejarige leeftijd aan kanker. Met Healey, die op de leeftijd van acht maanden blind werd door een zeldzame oogkanker, verliest de hedendaagse blueswereld een waar talent. Met een vreemd gevoel beginnen we dan ook aan zijn laatste werkstuk.
Hoewel Healey zich de laatste jaren vooral heeft beziggehouden met traditionele Amerikaanse jazz, de muziek die hem tot op het podium van het gerenommeerde Montreux Jazz Festival bracht, is ‘Mess Of Blues’ de terugkeer naar zijn bluesrockverleden. Als we de liner-notes mogen geloven, is dit album een verzameling van studio-opnames en liveperformances die Healey maakte met zijn bar band. Het komt dan ook niet uit de lucht gevallen dat de tracklist de ene publiekslieveling na de andere bevat. Opportunistisch of ongecompliceerd. Er valt over te discussiëren.
Na een enthousiaste aankondiging volgt meteen de virtuoze intro van I’m Torn Down. Het onorthodoxe gitaarspel van Healey, met de gitaar op schoot, is nog het best te vergelijken met de bijtende toon van Stevie Ray Vaughan. Die vergelijking kunnen we ook doortrekken naar de begeleidingsband. De strakke ritmesectie, met onder andere Alec Fraser, doet denken aan Stevie Ray Vaughans Double Trouble in topvorm.
Na een enthousiaste aankondiging volgt meteen de virtuoze intro van I’m Torn Down. Het onorthodoxe gitaarspel van Healey, met de gitaar op schoot, is nog het best te vergelijken met de bijtende toon van Stevie Ray Vaughan. Die vergelijking kunnen we ook doortrekken naar de begeleidingsband. De strakke ritmesectie, met onder andere Alec Fraser, doet denken aan Stevie Ray Vaughans Double Trouble in topvorm.
Dat het niet al blues is wat de klok slaat, bewijst de cover van het door Hank Williams gepende Jambalaya. Williams zou ongetwijfeld trots zijn op deze rock-‘n-roll versie van zijn klassieker. Eén ding is zeker: deze jongens hadden duidelijk plezier bij het maken van dit album.
Met The Weight bereikt het album zijn hoogtepunt. Toegegeven, voor deze cover van The Band, blijft Healey heel dicht bij het origineel, maar de soul druipt er van af. Wederom hoor je dat de heren zich amuseren. Verder dendert ‘Mess Of Blues’ verder langs de geëffende paden van de bluesrock. De versie van Like A Hurricane zouden we iets minder durven noemen. Je mag er het, volgens ons, niet te overtreffen origineel niet naastleggen.
Met The Weight bereikt het album zijn hoogtepunt. Toegegeven, voor deze cover van The Band, blijft Healey heel dicht bij het origineel, maar de soul druipt er van af. Wederom hoor je dat de heren zich amuseren. Verder dendert ‘Mess Of Blues’ verder langs de geëffende paden van de bluesrock. De versie van Like A Hurricane zouden we iets minder durven noemen. Je mag er het, volgens ons, niet te overtreffen origineel niet naastleggen.
Na het beluisteren van de tien nummers op dit album is het duidelijk: dit is eerder geschikt als soundtrack bij een avondje aan de toog dan als luisterplaat. Vernieuwend is dit namelijk allesbehalve, maar bezield des te meer. De laatste noten van een groot bluesman. “Heaven did call another bluesstringer back home”. Het ga je goed Jeff...