Jeff Bridges - Jeff Bridges
Blue Note Records
Marc Alenus — 22 augustus 2011
Jeff Bridges speelde twee jaar geleden in ‘Crazy Heart’ de rol van verlopen countryzanger Bad Blake. Hij kreeg toen de kans om met echte muzikanten samen te werken en het was ook al zijn tweede samenwerking met T-Bone Burnett. Naar verluidt was deze rol het eerste zaadje van deze plaat.
Nu rijst de vraag of er uit dat zaadje een mooie voldragen vrucht is voortgekomen. Wel, het antwoord daarop is niet eenvoudig. Er wordt op dit album smaakvol gemusiceerd en soms doorleefd gezongen en toch schort er iets. Je kunt van een 61-jarige debutant niet verwachten dat hij een plaat maakt als een wervelstorm, maar de mix van trage country en luie blues is wel erg tam. De bariton van Bridges intrigeert, provoceert of evoceert nergens en dat maakt het album ronduit saai.
Elk op zich zijn de nummers best te genieten. Niemand zal weg zappen wanneer één van de songs op de radio voorbij zou komen. De single What a Little Love Can Do is zelfs sterk. Hij werd geschreven door wijlen Stephen Bruton, ook iemand die acteren en muziek combineerde. Niet toevallig is dit hoogtepunt één van de enige uptempo songs. Deze ideale opener bewijst dat Bridges echt wel iets in zijn mars heeft als muzikant. Alleen haalt de plaat elders nergens dit niveau en dat is jammer.
Bij Everything But Love denk je onmiddellijk aan John Hiatt. Goede punten zijn er voor de achtergrondzang van Rosanne Cash, terwijl de hoofdprijs naar de pedal steel gitaar van Russ Pahl gaat. Ook Maybe I Missed the Point herinnert aan Hiatt en kan bekoren.
Tumbling Vine en Falling Short zijn twee nummers die Bridges helemaal alleen schreef. Zij vallen niet uit de toon, maar is dat nu goed of slecht nieuws? Ook hier weer een verzorgde productie door veelvoudig Grammywinnaar T-Bone Burnett en mooie arrangementen, maar geen emotie.
De miskleun van het album is Slow Boat. De vlag dekt de lading in dit geval. De song is zo zwaar en traag dat je eerder beelden ziet van een boot die langzaam naar de bodem zinkt dan van een stoomboot op de Mississippi.
Jeff Bridges was misschien bang dat het publiek zou denken dat hij dit project ondernam om zijn eigen ego te strelen en daarom overdreef hij in de andere richting. Dit album klinkt zo bescheiden en braaf dat je Bridges een schop onder zijn kont zou willen geven zodat er uit zijn baard wat peper en zout over de plaat zouden vliegen om bij te kruiden. Dat zal echter voor het volgende album zijn, als dat er nog komt.