Jack Penate - Matinée
XL Recordings
Davy Smet — 8 november 2008
Met zijn gekke dansmoves en vrolijke deuntjes zette Jack Peñate deze zomer de Chateautent van Pukkelpop in vuur en vlam. Ook wij bleven niet onbetuigd en noemden hem zelfs in één adem bij de hoogtepunten van deze editie. Met zijn debuut 'Matinée' doet hij dit feestje nogmaals over, helaas in een iets minder overtuigende versie.
De Londense singer-songwriter met Spaanse roots wordt in zijn thuisland vaak in hetzelfde hokje gesmeten als huidige popidolen Kate Nash (zie 'Made Of Bricks' met de heerlijke hitsingle Foundations) en Lily Allen. Wij zien die vergelijking niet helemaal. Akkoord, er zijn de levendige nummers, met dezelfde eerlijke en vaak alledaagse (banale?) teksten, maar daar houdt het dan ook op. Wij zien bij Peñate meer geloofwaardigheid en potentieel naar de toekomst toe.
Dit betekent niet dat 'Matinée' opeens voer voor eindejaarslijstjes is geworden. Daarvoor kan het de live-ervaring niet helemaal terugbrengen. Toch staan er een aantal nummers op waar dit wél lukt. De single Spit At Stars is een erg fijn ska-wijsje waar je spontaan op begint te dansen en is een perfecte opener voor het album. In dezelfde zomerse sfeer baden Run For Your Life en Made Of Gods die ons ook spontaan doen terugdenken aan Pukkelpop. Deze springerige tracks vinden we Peñate's beste kant, en daarom is het spijtig dat er niet meer zo'n nummers het album sieren.
Want Peñate probeert het ook op een rustige manier, zonder hierbij een overdaad aan instrumenten te gebruiken. Genietbaar is op die manier Got My Favourite dat leentje buur gaat bij verschillende genres, maar uiteindelijk nog het meest als Badly Drawn Boy klinkt. Bij Learning Lines ervaren we dezelfde vibe, al klinkt het net weer iets anders. Daarnaast is Torn On The Platform de beste combinatie van Peñate's kunnen: traag beginnen om plots te ontvlammen in iets zomers. Het orgelpunt van de plaat.
In totaal klokt het album af op een ruime veertig minuten en dat is meer dan voldoende. Echte stinkers staan er niet op. Zelfs in het gewaagde en lange When We Die weet Peñate zich keurig staand te houden. Door de tragere nummers wordt de vaart, die we live ervaarden, uit het album gehaald en dat is een minpunt. Deze jonge kerel verdient evenwel aandacht, want met 'Matinée' bewijst hij dat hij over voldoende potentieel beschikt. Als hij ook nog eens het gevoel van zijn live-optredens kan overbrengen heeft hij een klasseplaat in zijn vingers. Nu krijgt hij een ruim voldoende.