Iron & Wine - Hen's Teeth

Sub Pop Records

Een kleine twee jaar na de release van ‘Light Verse’ brengt Iron & Wine het achtste studioalbum ‘Hen’s Teeth’ uit. Hiervoor keert Sam Beam niet louter terug naar de sfeer van die plaat, maar viel hij simpelweg terug op wat er nog resteerde van dezelfde sessies. Opgenomen in hetzelfde momentum, in dezelfde Laurel Canyon-studio, met dezelfde engineer (Dave Way) en exact dezelfde topmuzikanten, is ‘Hen’s Teeth’ het onvervalste broertje (of zusje) van de voorganger. Naar eigen zeggen is Beam sinds ‘Love Letter To Fire’ met Jesca Hoop hopeloos verslaafd geraakt aan het drama van het duet, een passie die hij hier verder cultiveert door het americana-trio I’m With Her en dochter Arden aan de microfoon uit te nodigen. 

En laten we dan ook maar meteen korte metten maken met die spanning: dit is verre van een verzameling leftovers. Waar ‘Light Verse‘ door ons nog werd getipt als één van de hoogtepunten van 2024, voelt ‘Hen’s Teeth’ als de noodzakelijke verdieping. Misschien net iets toegankelijker dan de vorige, al blijft het wel het soort plaat waar je even op je gemak voor wil gaan zitten, idealiter met een drankje naar keuze binnen handbereik (een old-fashioned is aan te raden).

De opener Roses zet meteen de toon: een breekbaar evenwicht tussen euforie en existentiële angst. De lichte dissonantie geeft het nummer een dreigend randje dat we nog niet vaak hoorden bij Iron & Wine. Die spanning wordt afgewisseld met momenten van pastorale rust, zoals in het kabbelende Paper And Stone, waar de viool van Paul Cartwright de perfecte antagonist voor Beams fluisterstem vormt. De echte verrassingen zitten in de contrasten, die deels te danken zijn aan I’m With Her. Waar Robin’s Egg eerder ietwat tempo in de discografie smokkelt, is Wait Up pure cinematografie: een dromerige trip langs uitgestrekte Amerikaanse vlaktes, gedragen door weelderige strijkers.

En ook de songs met dochter Arden zijn echte pareltjes geworden. In Singing Saw zorgt de combinatie van percussieve gitaar en Beams kopstem voor een sfeer die onvermijdelijk aan de vroege Bon Iver doet denken. Defiance; Ohio gooit het over een andere boeg met een lichtvoetig gitaartje dat bijna aan Flight Of The Conchords doet denken; totdat de ernst van de tekst de luisteraar weer bij de les haalt.

Afsluiten doet Beam met drie typische Iron & Wine-songs: ambachtelijk, warm en gelaagd. ‘Hen’s Teeth’ bestaan niet, aldus Sam Beam, en daarom is het inderdaad de gepaste titel voor dit album. “Het is iets onmogelijks, een geschenk dat eigenlijk niet hoort te bestaan, maar dat er toch is”, en daar heeft hij wat ons betreft honderd procent gelijk in.