I Am Kloot - Play Moulah Rouge
Pias Records
Tom Wouters — 8 november 2008
Moolah rouge, zou dat de “Manchurian” variant zijn van de Moulin Rouge? Afgaande op het zware Britse accent van zanger Bramwell – het lijkt alsof al zijn woorden voorzien zijn van een vetrandje – zou dat wel eens kunnen kloppen. I Am Kloot blijft met andere woorden I Am Kloot, al is dat niet altijd een voordeel.
Het Britse trio, dat tijdens de opnames van dit album uitgegroeid is tot een kwintet, gaat al enkele jaren mee en heeft een tweetal geweldige albums op zijn conto staan, maar de grote bekendheid blijft vooralsnog uit. Ons vielen ze het eerst op tijdens een tv-documentaire over de “Quiet is the New Loud”-stroming, waarmee ze in één adem genoemd werden met bands als Kings of Convenience en Turin Brakes. Erg vergezocht, want met die bands heeft I Am Kloot ook weer niet zo veel gemeen. Ze maken vooral oerdegelijke popsongs, geworteld in britpop, die voorzien zijn van een subtiel rauw kantje.
Hun tweede album, het gelijknamige ‘I Am Kloot’ blijft nog altijd onze favoriet, en we hebben het gevoel dat de band sindsdien wat op zijn lauweren is gaan rusten. Ook weer met deze nieuwe ‘I Am Kloot Play Moulah Rouge’, het vierde album intussen al. Aangenaam album, goede songs, maar er zijn maar weinig nummers die boven het maaiveld uitsteken.
Als iemand ons zou vragen om een Best of samen te stellen van I Am Kloot-nummers, dan zou het aantal songs van ‘Moulah Rouge’ gering zijn. Alleen Hey Little Bird, een korte ballade over een klein vogeltje, en Ferris Wheels, een liefdeslied zoals alleen Bramwell er eentje kan schrijven, zouden kans maken. Eventueel haalt het melancholische The Only Role in Town misschien nog wel onze longlist, al heeft Bramwell soortgelijke songs geschreven die beter en intenser klinken. Al de andere nummers zijn onopvallend en zouden het op geen enkel moment halen van oudere songs uit de I Am Kloot-back catalogue. Dieptepunt is het lauwe Someone Like You, dat pretendeert een rocksong te zijn, maar eigenlijk nergens de ballen heeft die zo’n nummer vereist.
Het trio rond Bramwell moet het naar verluidt vooral hebben van zijn sublieme liveoptredens. Helemaal bevestigen kunnen we dat niet, maar als we afgaan op de live-dvd die we bij hun vorige album ‘Gods & Monsters’ cadeau kregen, lijkt die livereputatie ons gerechtvaardigd. Ook bij het nieuwste album zit er een dvd, een The Making Of, en ook hier krijgen de nummers in hun livevariant een extra dimensie. Wil je dus ten volle van dit album genieten, dan zet je eerst de dvd op. Of ga ze gewoon bekijken als ze in België zijn.