Hi-Tek - Hi-Teknology 2 - The Chip
Babygrande
Lander Lenaerts — 8 november 2008
Producer Hi-Tek bepaalde in de jaren negentig mee de sound van underground hip hop, door zijn werk met onder andere Talib Kweli en Mos Def. Met hen leverde hij een aantal klassiekers af, die hoog op de lijstjes van dj’s en liefhebbers staan. Zijn nieuwste album toont aan hoe ver de jaren negentig al achter ons liggen.
Dat Hi-Tek een gerespecteerd producer is, zie je aan het lijstje rappers dat hij wist te strikken voor het tweede deel van de 'Hi-teknology'-serie: undergroundrappers als Common, Talib Kweli, Q-Tip en Devin The Dude, maar anderzijds ook commerciële mc’s als Kurupt, Busta Rhymes en G-Unitlid The Game. Die laatste is ondertussen al geen vreemde meer voor Hi-Tek. De producer is namelijk al een tijdje lid van het productieteam van Dr. Dre.
De dubbelzijdigheid van dit lijstje mc’s (zeg nu zelf, The Game en Mos Def samen op een album) is heel representatief voor de muziek op het album. Het is duidelijk dat Hi-Tek zijn achtergrond en vorige werk niet vergeten is, maar dat hij – noodgedwongen of uit eigen wil- een uitstap maakt naar de huidige rap en R&B.
Nummers als So Tired en 1-800-suicide zijn in pure G-Unit-stijl geproduceerd: de vettige dertien-in-een-dozijn snaredrums die uit de te populaire Korgsynthesizers komen hoor je vandaag de dag elk uur op MTV. De catchy rapstijl van de “ik rap omdat ik niet kan zingen”- stijl die The Game en consorten van 50 Cent afkeken, het overdreven gebruik van strijkers en bombastische beats maken het er allemaal niet beter op. Het gros van de nummers wijkt uit naar platte R&B, wat nog het meeste opvalt in Baby we can do it.
Toch zijn er twee lichtpuntjes op het album: Josephine, met The Willie Cottrell Band, Ghostface Killah en Pretty Ugly is een erg mooi nummer. Hi-Tek schuift de Korg eventjes aan de kant en laat The Willie Cottrell Band (een band die bijna volledig bestaat uit oudere familieleden van Hi-Tek) de muziek maken. Alleen al door de akoestische gitaar klinkt Josephine beter dan alle andere nummers op het album. Voeg daaraan het soulrefrein, dat gezongen werd door de vader van Hi-Tek, en de prachtige raps van Ghostface Killah in oude Wu-Tangstijl aan toe, en je krijgt een nummer dat tegelijk modern is, maar zich kan meten met de klassiekers van tien jaar geleden. Ook Music for Life, met onder andere J-Dilla, Nas en Common, is een nummer dat doet terugdenken aan de betere tijden van Hi-Tek. Twee erg goede nummers in een teleurstellend geheel.