Help She Cant Swim - The Death Of Nightlife

Help She Can’t Swim is niet de meest originele naam voor een band maar het blijft wél hangen. Ironisch genoeg dekt de groepsnaam ook de muzikale lading van de band. Hun muziek klinkt krampachtig, spetterend maar het blijft ondanks de verdienstelijke poging net niet drijven.

'Fashionista Super Dance Troupe' heette hun eerste plaat. Een opmerkelijke titelkeuze en meteen plakten de muziekjournalisten er een dito genre op: art punk. Vrij vertaald kunstacademiepunk, iets wat ook The Yeah Yeah Yeah’s en Art Brut naar het hoofd wordt gegooid. Het zijn inderdaad meteen al twee bands waar Help She Can’t Swim eerder goed naar luisterde. Wij plakken ons eigen genre op de muziek van de bende uit Brighton: nervous rock.



In de eerste plaats komt dat neer op roepen in de plaats van zingen. We kunnen dus niet echt zeggen dat de band fantastische zangers herbergt. De muziek zelf springt van het ene uiterste in het andere, daardoor wordt het als vanzelf complex en een beetje moeilijk volgen. Dit komt de samenhang van de plaat zeker niet ten goede en je hoofd verdraagt bijgevolg geen tweede luisterbeurt meer.



Misschien wat overdreven maar het wordt moeilijk om een lijn te vinden in 'The Death Of Nightlife'. Het eerste nummer Pass The Hat Around refereert heel sterk aan Arcade Fire maar zet ons kennelijk op een verkeerd spoor. De rest van de cd ligt mijlenver af van het openingsnummer en de band met de Canadezen vergelijken is dan niet meer aan de orde. Verder komen we ook flarden tegen van Be Your Own Pet, The Kills, Mclusky, Pretty Girls Make Graves, Sons And Daughters en Bis.



We onthouden jammer genoeg enkel de hoogtepunten. Het begin van de single Hospital Drama bijvoorbeeld. Die start erg dansbaar maar zakt in het midden wat ineen wanneer het tempo een stuk lager komt te liggen. All The Stars en Just Be Social delen in die snelheid en dat blijkt bij nader inzien de sterkte van de band. Ze kunnen bij momenten redelijk snel en opzwepend zijn en dan kan je bijna niet anders dan hen springerig volgen.



Help She Can’t Swim brengt zonder twijfel geschifte muziek maar legt de nadruk net iets te veel op dat imago. Daarom struikelen ze maar al te vaak over hun eigen bedoelingen en benutten hun muzikale talenten niet ten volle. Misschien moeten ze volgende keer wel het einde van de lengte proberen halen door wat meer lijn in hun enthousiasme te steken.