Headphone - Ghostwriter

"Flauw afkooksel! Geen eigen geluid! Radiohead-klonen!" Dat hoorden we in onze vriendenkring opduiken toen we Headphone ter sprake brachten. Aangevuld met een moderne look en vriendelijke aansporingen om "Go Headphone" te sms'en naar 3669, vreesden we het ergste. Maar plichtsbewust geven we ieder album een kans. En dus ook 'Ghostwriter'.

Headphone is Belgisch en komt uit het eigenste Gent. Hun album kwam pas dit jaar uit, maar de band is al veel langer bezig. Zo stonden ze in 2006 in het Stuk als een van Raymond van het Groenenwouds jonge helden, mochten ze in 2004 Crammerock openen en speelden ze ook in 2004 in de halve finales van Humo's Rock Rally.



Als teaser op het album werd de single Ghostwriter gratis aangeboden op hun website, vergezeld van een eenvoudige, maar bloedmooie videoclip. Het nummer werd hotshot op Studio Brussel en deed het goed in De Afrekening. Opvolger She Is Electric deed minstens even goed, en is misschien zelfs nog interessanter. Niemand kan echter ontkennen dat de stem van Ian Marien onvermijdelijk doet denken aan die van Radioheads Thom Yorke. En dat niet alleen de stem, maar ook de sound een brug slaat met die Britse groep is geen voordeel.



Toch is Headphone veel poppier en horen we na verschillende luisterbeurten echt wel eigen kantjes. De stuwende kracht van dit album zijn de twee voorgenoemde singles, maar er zijn nog andere mooie snoepjes te ontdekken. Zo is er Lidocaine, dat met een simpele drum, een simpele zanglijn en een repetitief riffje een eigen leven gaat leiden om uiteindelijk te ontpoppen in een A Brand-achtige popsong. Verder onthouden we ook In White Rooms, dat als zagende, klagende stamper meteen de toon van deze plaat zet.



Afsluiter Film lijkt wel een half experiment. Het duurt anderhalve minuut vooraleer het nummer zich op gang trekt, het wordt gezongen in het Frans en een zekere Julie O fleurt het nummer op. Een vreemde eend misschien, maar het charmeert wel.



'Ghostwriter' is een rare plaat. Het album kan zich niet volledig losrukken van die Radiohead-fixatie, maar klinkt tegelijkertijd nergens gestolen, inspiratieloos of saai. Meer zelfs: het album is een verslavende brok vaderlands talent. Na een geslaagd optreden op Lowlands wordt een heuse veroveringstocht gepland in diverse Nederlandse zalen en op basis van wat wij hoorden, kunnen we daar maar één conclusie uit trekken: Headphone zal Nederland inpakken, en met stijl. Dit is knap Belgisch werk.