Giants Of The Air - I Am The Co-Pilot
MusicArena Records
Davy Smet — 8 november 2008
Het sublieme debuut van Giants Of The Air kreeg na zijn release al snel het etiket van "werelds en on-Belgisch" opgeplakt. Terecht, want het album overdonderde ons en doet dat vandaag nog steeds. Het is dan ook bang afwachten of ze op hun nieuwe 'I Am The Co-Pilot' hun succesformule hebben gewijzigd. Afgaande op de mooie hoes kunnen wij gerust ademhalen, maar toch mogen wij daarom niet minder kritisch worden.
De groep behoort tot de Rock Rallylichting van 2004 waarvan wij al albums van o.a. Absynthe Minded, The Van Jets en Milow in onze maag gesplitst kregen. Met hun 'Where People Need No Ratio' deed ook Giants Of The Air, die niet in de top drie eindigde, een poging om ons te veroveren. Dat lukte, want zij hadden met hun debuut echt een eigen geluid gevonden. Veel meer dan alle Belgische pop-rock groepjes van toen. De negen nummers vormden een mooi verhaal, dat er af en toe eens goed over mocht gaan. Hun "spacepop" wordt gelinkt en vergeleken met grootheden als Radiohead, Mercury Rev, en in een goedlachse bui zelfs met Grandaddy. Dit terwijl de stem van Stef De Clerck wel eens wordt vergeleken met die van Brett Anderson van Suede.
Geen misse invloeden dus en hun tweede 'I Am The Co-Pilot' lijkt op hetzelfde elan verder te gaan. De iets rustigere nummers zijn hier de meest sublieme. Zo is Tilfoil Softness een gevoelig nummer waarbij het repetitieve "I'm the reason you were here", vergezeld van sobere begeleiding, heel goed werkt. Een ander topmoment is Rain on my Parade dat qua sfeer niet moet onderdoen. En ook For All I Know kan ons bekoren, vooral dankzij het opzwepende refrein.
Toch staan er in tegenstelling tot het debuut een aantal missers op. Dat heeft ondermeer te maken met de lengte van de plaat. Wij houden bij volgende tracks de vingers in de oren: For The Stars dat niet goed weet welke richting het wil uitgaan, Count the Number of Greats dat ondanks de geweldige titel maar zwak uit de hoek komt en tenslotte Transforming Time dat ons net iets té eighties klinkt.