General Fiasco - Buildings
Infectious Music Ltd.
Bjorn Borgt — 8 april 2010
Noord-Ierland staat niet meteen gekend als kweekvijver van talent, maar met ‘Buildings’ brengt de jonge garde van General Fiasco daar serieus verandering in. De drie jonge muzikanten gooiden het juk van de verveling af en stortten zich voluit op de muziek. En met resultaat, want de energieke rock met heerlijk catchy refreintjes die hun debuutplaat overheerst, geeft de lente van 2010 pas echt kleur.
General Fiasco bestaat uit de broertjes Owen (zang en bas) en Enda (gitaar) Strahern en hun vriend-drummer Stephen Leacock. Het zijn drie jonge wolven en dat is duidelijk te horen op ‘Buildings’. De ijzersterke opener We Are The Foolish laat je meteen horen hoe laat het is: een explosie van lekkere gitaarmuziek die moeiteloos naar de hoogste regionen van De Afrekening zou moeten schieten. De waarschuwing ‘Handle with care’ zou op deze cd niet mogen ontbreken, want met zo’n aanstekelijkheid is een weidebrand niet ver weg.
Voor de platenmaatschappij moet het een koud kunstje zijn om singles van dit album te plukken. Ever So Shy, I’m Not Made Of Eyes, Rebel Get By, First Impressions… mogelijkheden zat om aangenaam in het oor klinkende deuntjes op de wereld los te laten.
Verwacht geen muziek zoals je ze nog nooit gehoord hebt. General Fiasco vindt het warm water bijlange niet uit, maar ze zorgen wel voor een leuke, pretentieloze zondvloed aan gitaren. De songs met punkinvloeden zijn simpel van structuur, duren bijna allen tussen de drie en de vier minuten en werken steevast toe naar de climax van het refrein. Enkel de titelsong breekt even met dat concept. Buildings begint rustiger, geeft de luisteraar even een welverdiende adempauze, maar barst uiteindelijk toch ook open in alle hevigheid.
Niet elk nummer op ‘Buildings’ is even straf, maar miskleunen heeft General Fiasco zeker niet gebaard. Het tweede deel van de plaat dreigt enkel wat verloren gegaan doordat het tempo nauwelijks stokt en de groep iets te veel vasthoudt aan hetzelfde genre. We zijn ervan overtuigd dat deze band meer in zijn mars heeft dan louter gitaarrock en dat ze ook een puntgave ballad kunnen schrijven.
Het jonge trio toerde reeds met groepen als Snow Patrol, The Pigeon Detectives en onze eigenste The Black Box Revelation. Mooie referenties voor een nog jonge groep. Het lijkt echter een kwestie van tijd vooraleer ze zelf headliner zijn en groepen in hun zog meetrekken.