Gazpacho - March Of Ghosts

Als er één band de titel "muziek geworden melancholie" verdient, dan wel Gazpacho.  Deze keer wordt de soep aangelengd met folkingrediënten. Maar ‘March Of Ghosts’ is allesbehalve een waterige oplossing geworden. Het alweer zevende album van dit sextet uit Oslo heeft alles om hetzelfde succes te bereiken als grote broer Marillion, dat hen verschillende keren meenam op tournee.

‘March Of Ghosts’ gaat geweldig van start met twee delen uit Hell Freezes Over, een suite die het hele album omspant. Dus toch een concept? Wat de tien liedjes bindt, is dat ze putten uit oude volksverhalen. Het uitgangspunt heeft iets Dickensiaans: zanger Jan-Henrik Ohme kruipt in de huid van de protagonist die de nacht doorbrengt als dode en levende geesten hem hun verhaal komen vertellen. Door ook inspiratie te halen uit de Scandinavische folk is dit een plaat in de beste crossovertraditie van de progrock.

Hell Freezes Over I bouwt de spanning gestaag op door een dynamisch proces van crescendo en decrescendo, tot de suspense bevriest in een cliffhanger van strijkers. Met een aangrijpende zanglijn stapt Jan-Henrik Ohme eens en voor altijd uit de schaduw van Steve Hogarth.

In Part II horen we de invloed van Marillions grote voorbeeld Genesis in de arpeggio’s die verborgen zitten in de gelaagde arrangementen. Het thema – een variatie op het eerste deel – mondt ten slotte uit in een sublieme folkmelodie.   

Gold Star gaat helemaal folk met mandoline en accordeon zodat we herinnerd worden aan Zweedse tegenhangers Kaipa en Ritual. Het contrast met de elektrische gitaar geeft het nummer een emotionele lading.

Van Black Lily zou je eerst denken dat het een doorslagje is van het voorgaande, maar ze onderscheidt zich toch door de heldere akkoorden, het hogere zangregister en de stuwende ritmes. De tegenstelling zit in het slepende tempo van Hell Freezes Over III, waardoor dit miniatuurtje niettemin epische allure verwerft.

De Mary Celeste schildert een weids zeeschap terwijl de mandoline het verleden oproept. Hier wordt het mysterie van dit negentiende-eeuwse spookschip verteld, tot een coda van traditionele volksmuziek ons aan het dansen krijgt op het verlaten dek. Maar het lot van de scheepsbemanning is nooit opgehelderd.

Een andere, eeuwenoude mythe is de Golem, een vormeloze homp uit klei geschapen door de handen van tovenaars. Tot een eruptie van gitaren een einde maakt aan de illusie: de golem wil mens worden, plezier hebben en lachen. Maar omdat het niet kan, begint hij te schreeuwen en stenen te gooien. Uiteindelijk rent hij weg en is hij nooit meer gezien.

Van het minimalistische What Did I Do word je helemaal stil als een eenzame cello de melodie uitzet. Maar het afsluitende Hell Freezes Over IV zorgt voor een knap uitgebalanceerde symfonische finale die het basisthema nog eens glorieus voor het voetlicht brengt. Het leidt deze mars van verdwaalde geesten uiteindelijk naar zijn laatste bestemming. Mogen zij rusten in vrede.