Friska Viljor - Bravo!

Het idee dat echte hippies anno 2008 nog steeds bestaan is enerzijds geruststellend, maar eveneens een tikkeltje belachelijk. Is het nog verantwoord om weg te dromen bij het utopia van oneindige liefde, vrede en onbeperkte mogelijkheden terwijl de wereld grauw kleurt tijdens het dagelijkse journaal? Friska Viljor lijkt zo een stel onbezorgd langharig tuig dat bulkt van vrede, althans na een eerste draaibeurt van hun jongste album 'Bravo!'.

 

Niks mis met hedendaagse hippie-idealen natuurlijk, integendeel. Ook wij laten ons graag verleiden tot wereldverbeterende uitspraken en gedragingen die als “groen” bestempeld worden. Waar we het daarentegen wel moeilijk mee krijgen, is muziek die de hippie-geest uitademt, maar die weinig tot geen eer aandoet. Laat 'Bravo!', het debuutalbum van het Zweedse Friska Viljor, nu net vol staan met dergelijke deuntjes.



Shotgun Sister start de plaat met een akoestische gitaar, een weemoedig melodietje en overdreven luchtige tierlantijntjes die vooral het werk zijn van een mandoline en een stel overnaïeve backing vocals. De soundtrack bij een zonnige vakantie, al was het maar omdat de muziek razendsnel naar de achtergrond verdwijnt.



Ons nagelbijten gaat verder wanneer we in Four Points af en toe een flauw afkooksel van The Arcade Fire menen te horen. Wat ontbreekt is begeestering. De opbouw is er, maar de meeslepende melodie en overtuigingskracht zijn in geen verten te bespeuren. Kopiëren is makkelijk, een kopie doen werken is een stuk moeilijker.



Diezelfde stelling wordt ook door het al te melodramatische I Gave My Life kracht bijgezet. Hier tracht men, wederom zonder succes, mee te gaan in het oprakelen van Slavische invloeden, de truc waar Beirut en Matt Elliot tegenwoordig harten mee winnen. Waar die laatsten die Balkan-invloed wonderwel verwerken tot hedendaagse muziek, verknoeit Friska Viljor het echter door potsierlijk en clichématig uit de hoek te komen. I Gave My Life klinkt klef en smaakt naar muzak voor neuroten.



Voor de rest hoorden we nog wat ska, kindvriendelijk punk, zeemzoete ballades en in clichés verzwelgende dance op 'Bravo!', waarbij alle nummers steeds doordrongen waren van een ongepaste en plastieken naïviteit. Op geen enkel moment raakten wij overtuigd. Wij vinden dan ook dat 'Bravo!' van Friska Viljor een regelrechte aanslag is op de integriteit van onze stereo-installatie. Foei!