Fountains Of Wayne - Traffic And Weather

Powerpop is altijd al een genre geweest dat meer succes kent over de grote plas dan aan deze kant van de oceaan. Net zoals bands als The Posies en Big Star heeft ook Fountains Of Wayne in Europa en zeker in België slechts een beperkt aantal fans. En dat is jammer, want de vier heren hebben onder leiding van songschrijvers/vocalisten Chris Collingwood en Adam Schlesinger al een aantal pareltjes geschreven. Helaas zijn ze er nog niet in geslaagd de kwaliteit van hun singles een album lang vol te houden.

Vanzelfsprekend waren wij dan ook erg benieuwd of ze met ‘Traffic and Weather’ kunnen breken met de traditie. En dus werd de cd watertandend in de schuif gestopt. Al snel bleek dat het begin van het album naar goede gewoonte weer sterk is. Someone To Love is een nummer dat past bij de Fountains, en dat niet misstaat naast prijsbeesten als Radiation Vibe of Mexican Wine.



Er is echter hoop aan het einde. Deze keer zou het wel eens kunnen lukken. Het volgende nummer, ’92 Subaru, is van dezelfde kwaliteit. De teksten zijn nog even puberaal als bij pakweg Stacy’s Mom, maar dat bedekken wij graag met de mantel der liefde. En voorwaar, ook Yolanda Hayes is meer dan genietbaar en steekt boven het gemiddelde uit.



Met het titelnummer wordt een iets andere richting ingeslagen, maar het blijft nog steeds getuigen van de kwalitatief hoogstaande nummers die het dynamische duo Collingwood/Schlesinger kunnen voortbrengen.



Maar dan volgt de ontnuchtering. Net als bij hun vorige album, ‘Welcome Interstate Managers’, zakt de plaat na vier nummers als een bloemzak ineen. Het kwartet kon het blijkbaar niet laten om een countrynummer op te nemen en de originaliteit is dan ver te zoeken. We kunnen niet anders dan respect opbrengen voor het feit dat zij hun roots niet verloochenen, maar, heren Collingwoord en Schlesinger, gelieve het op een wat originelere manier te doen.



Met This Better Be Good gaat het wel weer de goede kant uit, al is het synthesizerriedeltje aan het begin van het nummer op zijn zachtst gezegd overbodig. Een fout die ze trouwens herhalen met The Hotel Majestic. Ook van hogere kwaliteit is Michael And Heather At The Baggage Claim, dat iets meer downtempo is, maar toch lekker weghapt, hetgeen trouwens ook voor I-95 geldt.



En zo hobbelt het album verder, zonder nog echte hoogtepunten te kennen. New Routine komt misschien nog het dichtst in de buurt van hun klassenummers.



Jammer toch, al dat potentieel dat aanwezig is. Neem wat meer tijd de volgende keer, jongens. Wees een beetje selectiever en jullie maken een fantastische plaat. Toch wordt het stilaan tijd dat de heren een keertje België aandoen want ook op deze plaat staan weer een aantal nummers die wij met veel plezier zullen meebrullen.