Emigrate - Emigrate
Pilgrim management
Kris Hadermann — 8 november 2008
Richard Zven Kruspe maakt er al lang geen geheim meer van dat hij wel eens wat anders wil doen dan af en toe iets door een micro roepen en gitaar spelen bij Rammstein. Pas vorig jaar werd dat project concreet, door enkele teasers die via de newsletter verstuurd werden. Naast Kruspe is de opvallendste naam die van Henka Johansson, drummer bij Clawfinger. Alle bandleden zijn geëmigreerd naar New York, vandaar de bandnaam Emigrate.
Van splitten was nooit sprake, maar binnen Rammstein rommelde het toch even toen hun jongste snaak verkondigde dat hij een creatieve uitlaatklep nodig had. Wat moest die man zo dringend kwijt? Gaat hij hiphop spelen? De vragen stapelden zich op. Vandaag klinkt het volledige antwoord in de vorm van het langverwachte debuutalbum.
Een stampende titelsong vormt de voorbode van een zeer sterk begin. Vocaal beveiligt Kruspe zich, door voor 80 procent in de computer te zingen. Voor de rest onthult zich al vrij snel het onvermijdelijke: Kruspe doet net hetzelfde als bij Rammstein. Aanvankelijk – en dat doet deugd – hoor je het oude, nog niet gecommercialiseerde Rammstein terug. Zonder de dragende stemkracht van Till Lindemann, maar met een riffmachine die als vanouds pompt. Single My World is het beste nummer van de plaat geworden, maar daarbij zal de aandachtige luisteraar meteen het voornaamste gebrek van dit album vaststellen: de hoofdriff verschilt exact één noot van het exemplaar van Du Hast (Rammstein). Een andere melodie- en zanglijn, maar ook weer met een simpel chorus volledig op zijn Rammsteins.
En het verergert nog als na die stoere bonken het tegenwoordige Rammstein opduikt. Dat wil zeggen: sterk vermagerd en verrimpeld, maar nog net consumeerbaar. Een beetje als die laatste appel die je uit de fruitschaal vist. Enige verschil is het gemis van een keyboardoceaan, zodat bij Emigrate ook het machtselement verdwijnt. Blijven enkel die uitgehongerde riffs over. Schokkend is het nummer In My Tears. Voor de leek een fantastisch nummer, maar alle Rammsteinfans zullen een déjà-vu-gevoel ervaren. Terecht, want de machtsriff daarbij is exact geplagieerd uit het nummer Stein um Stein. Bij vlagen voorziet de frontman dat knip- en plakwerk van een originele zanglijn, maar hij klinkt als de testosteronloze versie van Boy George. Babe keldert het album nog dieper dan het grondwater in de woestijn.
Er is een elektroshock van Resolution nodig om weer wat positiefs te noteren, al moet je de valse zangnoten dan wel negeren. Aan het niveau van die eerste songs geraakt alleen nog de knokenschuddende riff uit bonustrack Blood. De rest heeft veel weg van de stoelgang na het eten van een Mexicaanse schotel: pijnlijk, verre van stevig en spoelt gemakkelijk door. Wees gerust, een idool kraken knaagt, maar de waarheid moet eruit. ‘Emigrate’ klinkt als Rammstein met afgesneden balzak.