Ed Harcourt - The Beautiful Lie
EMI
Davy Smet — 8 november 2008
Wij hebben er honderd keer naar geluisterd, tweehonderd keer mee gefrisbeed en wel driehonderd keer als onderlegger gebruikt. Werkelijk niets fout kunnen wij aanmerken aan de nieuwe van Ed Harcourt. 'The Beautiful Lie' is een prachtplaat geworden en toont eindelijk het echte niveau van de man die het tekort aan radio airplay vervloekt.
De singer-songwriter uit Lewes leverde met 'Here Be Monsters' en 'From Every Sphere' heel degelijke platen af maar ze kwamen net iets te kort om succesrijk te zijn en ons echt bij het nekvel te grijpen. Er stonden wel schitterende tracks op maar één zwaluw maakt de lente niet. Omdat hij niet werd opgepikt door de kritische massa maakte hij met 'Strangers' een plaat vol pathos, wat meteen als zijn minste werk werd bestempeld. De plaat die hij vandaag aflevert geeft echter de criticasters lik op stuk en laat Harcourts ware gelaat zien. Om eerlijk te zijn: wij hadden het niet meer verwacht.
De opener Whirlwind In D Minor stuwt het album een beetje traag op gang, maar nadat hij vlotjes "And I sit outside watching falling stars/Playing D minor chords on a Spanish guitar" eruit spuwt, krijgt de song opeens een staartje en effent het heel makkelijk het pad voor de jazzy en aanstekelijke single Visit From The Dead Dog. Het refrein hiervan blijft meteen als kleefkruid in je hoofd vasthaken en voor je het weet loop je het al waggelend mee te neuriën.
Het klopt dat Harcourt nog steeds drijft op de restanten van Nick Drake en Tom Waits, maar nu is hij in staat ze niet langer te imiteren en zelf een volledig consistente plaat af te leveren. Hij is en blijft een dromer ("I'm the dreamer who jumps off the bridge" uit Rain On The Pretty Ones) en zijn titels zijn soms vrij cryptisch maar dit maakt het album net een tikkeltje eigenwijzer. Het absolute hoogtepunt is de tandem The Last Cigarette – Shadowboxing waar The Last Cigarette de rustige dromer van dienst is terwijl het neurotische en nasale Shadowboxing ons aan onze stoel doet kleven. Afwisseling is het codewoord en dat maakt het allemaal des te boeiender.
Dit is dé singer-songwritersplaat van het jaar. 'The Beautiful Lie' is verslavend, uitgekiemd, tegendraads en ontroerend. Op Dranouter was hij al straf, tussen alle andere platen dit jaar is hij nog veel straffer. Een vette stempel met daarop in koeien van letters "approved" kan niet anders dan onze conclusie zijn. Als hij dit niveau nog even volhoudt kan hij uitgroeien tot voorbeeld en inspiratiebron. Wij koesteren hem (en Gita in Braille) voorlopig stilletjes.