Dying Fetus - War of Attrition

Brute agressie en een gezonde dosis sadisme. Dat is waar Amerikaanse death metal voor staat. Voeg daar één van de prachtigste groepsnamen ooit en een ongekunstelde rebellie aan toe en je hebt een reputatie waar elke band slechts van kan dromen. In vergelijking met hun voorganger ‘Stop at Nothing’, alweer vier jaar geleden, zit  Duane Timlin tegenwoordig achter de drumkit. Hij moet Eric Sayenga doen vergeten.

 

Woedend blaffende gitaren rukken het maagdenvlies van de cd aan stukken. De nog altijd smerige wisselwerking tussen borrelende grind en brute gruntvocalen moet zijn turbo aanzetten om in het spoor te blijven van de van hoog naar laag flitsende gitaarfrenzies. Duane Timlin is zeer goed ingewerkt bij de band. Hij voelt goed aan wanneer hij zijn dubbele bas ergens moet ondersteken en houdt er soms onregelmatige slagregens op na. Om de boel helemaal af te knallen haalt Dying Fetus hun gepatenteerde slamriffs boven. Als uitgehongerde walvissen slokken ze die melodiefuries naar binnen en spuiten die er eens zo hard weer uit. En het fenomeen dat zich afspeelt wanneer de basgitaar een sidderende galm afscheidt, wordt wel eens verantwoordelijk gehouden voor de opwarming van de aarde.

 

Raping the System is een nummer waar iedere gitarist bij vreest dat zijn vingers in zijn instrument zullen verstrikt geraken. Dat vermorzelende gitaarwerk krijgt pas haar moordende karakter als die oerkrachtige grind begint te bubbelen. Wie van blasten houdt moet tijdens Insidious Repression de volumeknop eens drie tandjes hoger zetten. De reden dat de lente zo vroeg valt is namelijk omdat die gewoon achteruit geblast wordt. Die hutsepot aan gierende melodieën en murw geslagen drums laat je vrezen voor de pezen in armen van het gitaarduo. Met of zonder pezen, Parasites of Catastrophe laat de gitaren nog eens knallen als artillerie dat de VS gewoonlijk gebruiken om onschuldige burgers mee te laten open spletteren. Naar het einde van dat nummer toe ontvouwt zich de gemeenste riff van het album, die er gerust wat meer mocht uitkomen.

 

Niettemin is dit een loeiharde terugkeer van Dying Fetus. Supertalent John Galagher (grunts en gitaar) heeft wat men noemt “Fingerspitzengefühl” voor brutal deathmetal. Al zullen die vingers van hem flink gehavend zijn, want van sommige gitaarmaten word je duizelig door er nog maar naar te luisteren. Benieuwd of er dit jaar nog een betere plaat uitkomt.