DOPPLeR - Pourquoi Ce Disque?

De Franse cultband DOPPLeR vraagt het zichzelf al af in de titel. Waarom nog een plaat, en deze dan nog? Tja, bloed dat kruipt waar het wil waarschijnlijk want deze plaat is het eerste teken van leven na een hiatus van een decennium.

2020 was het jaar waarin de band besloot om het tienjarige einde van de band te vieren middels een show die zo goed beviel dat ze maar weer eens op tournee vertrokken, mede omdat hun vorige albums werden heruitgegeven en op podia kruipen nog steeds een hele goede manier is om muziek onder de aandacht van het gepeupel te brengen.

Noiserock is nog altijd het genre waarin DOPPLeR uitblinkt. Het trio uit Solaize, in de buurt van Lyon, houdt het graag behoorlijk gevarieerd. Yann Coste (drums), Xavier Amado (bas) en Yoann Brière (gitaar) bestrijken het hele spectrum, van The Ex naar Unsane richting Shellac, Chokebore en Sleeppers.

Met hier en daar een sample en rustige tussenstukken zorgt DOPPLeR ervoor dat de aandacht van de luisteraar bij de les blijft. Het is noiserock die aan de ribben blijft kleven, zeker als er wordt geluisterd en het album niet zomaar zijn rondjes op de achtergrond draait. Albums die bij ons meer dan een luisterbeurt vragen om de nummers goed te snappen hebben bij ons altijd de voorkeur, en dit is er zo eentje.

De opbouw van de plaat is op zich ook wel sterk. Waar de twee openingsnummers (The Screening Stops en Incipit Excipit) vooral naar The Ex neigen, vermindert die invloed gaandeweg naar een minder gemakkelijk te definiëren noiserock die alle kanten uit meandert.