dEUS - The Ideal Crash

The Ideal Crash. Een mooiere benaming voor een gebroken relatie zijn we nog niet tegengekomen. In het derde dEUS-album schrijft Barman dan een verloren geliefde van zich af, hij doet dit op een manier die we niet echt van dEUS gewoon waren.

Het was al van Via geleden dat we nog eens grondig gerockt hadden, en met Put The Freaks Up Front krijgen we meteen een knaller van formaat voorgeschoteld. Meteen valt ook de bittere, soms haast cynische toon van Barmans woorden op. So you're suffering/I know it hurts a lot if it's the first time laat weinig aan de verbeelding over, en dit is ook de sfeer die over de hele cd hangt. Zo is Sister Dew een traag, ingetogen nummer, dat echter zelfs met de invallende viool nergens het kleffe gevoel van een ballad achterlaat, en ook het mooie Magdalena genoemd naar Barmans vroegere vriendin - slaagt erin de tragiek van een afbrokkelende relatie te beschrijven zonder in clichs te vervallen.



Het is tegelijkertijd ook de meest experimentele en elektronische cd uit dEUS repertoire. In de titeltrack zijn de electronica nog subtiel, op de lichtjes vervormde stem na, maar vooral in Everybodys Weird worden de gitaren opzij geschoven voor een heerlijk diepe bas en een overheersend drumritme. Voor sommige is dit niet meer de echte dEUS, wij blijven dit elektronisch uitstapje, en dan vooral het heerlijk zinnetje 'Cause everybodys weird/And they all think they're God, uiterst genietbaar vinden.



Instant Street zal waarschijnlijk de meest perfecte popsong van de hand van Barman zijn, met aan het einde de gekende chaos van ontketende gitaren die dEUS hebben grootgemaakt. Lets See Who Goes Down First is dan weer het zwakke broertje op deze cd, geschreven in de meest donkere periode uit het leven van Tom Barman, wat meteen ook de totaal onbegrijpelijke lyrics verklaard. Het kleine triphop-experimentje uit Dream Sequence #1 past geheel in de nieuwe, elektronische richting die men uitgeslagen was op deze cd, en dient al perfecte outro bij een prachtige plaat.



Na The Ideal Crash begon het sabbatjaar van dEUS, dat uiteindelijk onlangs, meer dan zes jaar later werd doorbroken. Enkel compilatiecd No More Loud Music en de bijhorende single Nothing Really Ends waren het enige teken van leven dat dEUS ons naliet. Elk groepslid concentreerde zich op zijn eigen activiteiten. Barman zelf hield zich voornamelijk bezig met zijn eerste langspeelfilm, Anyway The Wind Blows, en het dance-project Magnus, en velen vreesden dat hij een kruis had getrokken over het hoofdstuk dEUS. Gelukkig bleek met de release van Pocket Revolution dat dit zeker niet zo is!