dEUS - Pocket Revolution

Bad Timing, zo heet het openingsnummer. Ironisch, als je weet dat dEUS er net een sabbatjaar op heeft zitten dat zes jaar heeft geduurd. In de tussentijd heeft de line-up een grondige facelift gekregen. Het vertrek van Danny Mommens, Craig Ward en Julle De Borgher werd opgevangen door enkele grote namen uit de Belgische muziekwereld. Zo verdiende drummer Stphane Misseghers zijn strepen bij Soulwax en heeft bassist Alan Gevaert jarenlang aan de zijde van Arno gestaan. Toch was het vooral de komst van de muzikale duizendpoot Mauro die het meeste stof deed opwaaien, en de verwachtingen voor deze vierde plaat nog hoger deed rijzen dan tevoren. Nu ligt hij eindelijk voor ons, en kunnen we ons genadeloze oordeel vellen. Slaagt dEUS erin om terug te keren naar de glorietijd van weleer?

Lijkt Bad Timing eerst met zijn donkere electronica en dito baslijn nog in het verlengde van dEUS vorige album The Ideal Crash te liggen, al snel ontaardt de song in een wervelend slot van scheurende gitaren. Laat er geen twijfel over bestaan: dEUS is terug! Toch is er deze keer geen nummer als Suds & Soda of Instant Street dat eruit springt, je bij de keel grijpt en je niet meer loslaat. Elk nummer op Pocket Revolution heeft zijn eigen charme, en het potentieel om een hit te worden is er telkens weer, maar ze hebben meer tijd nodig om door te dringen. Zo is de single 7 Days, 7 Weeks wellicht n van de beste nummers die Barman en Ward samen hebben geschreven, en zelfs de herwerkte versie van de blindganger van vorige zomer, If You Dont Get What You Want, klinkt stukken beter dan de eerder matige singleversie, maar ook deze nummers hebben eventjes nodig om zich in je achterhoofd te nestelen. Eens daar gezeten, zullen ze er maar hl moeizaam weer uitgeraken.



Bij Include Me Out komen de pure songwriterkwaliteiten van Barman weer bovendrijven, terwijl we in de titeltrack de terugkomst van Stef Kamil Carlens(weliswaar maar voor n nummer) mogen vieren. Een pijnlijke, trage viool, die uitmondt in een explosie van geluid die ons stiekem heimwee doet krijgen naar de tijd van W.C.S., ook al is dit nummer een meer dan waardige troost. Nightshopping en Cold Sun of Circumstance zijn dan weer twee knoerten van rocksongs, perfect passend in het rijtje Via - Put The Freaks Up Front, die ons verdomd nieuwsgierig maken naar hoe stomend ze live zullen overkomen. Vooral de heerlijke gitaar van Nightshopping heeft zich al in ons luchtgitaar-arsenaal genesteld.



Ook de Magnus-invloed is niet te ontkennen op deze plaat. What We Talk About(When We Talk About Love) wordt zodanig door electronica gedragen(Assault on Magnus schoot meermaals door ons hoofd), dat het eigenlijk nog weinig te maken heeft met dEUS. Geen slecht nummer, enkel de verkeerde cd, beste Tom. Bij de andere nummers wordt de electronica veel meer gedoseerd, wat Pocket Revolution meer een rockende cd maakt dan The Ideal Crash was. Geen uitstapjes als Everybodys Weird dus, maar overal de gitaren die de bovenhand halen.



We hebben er zes jaar op moeten wachten, maar het was het zeker waard. dEUS klinkt ouder, serieuzer op dit vierde album, maar zonder ergens als gepasseerd of ouderwets te klinken. Zeker wanneer we er rekening mee houden dat meer dan de helft van het album geschreven is door de oude line-up(inclusief het wondermooie Nothing Really Ends,toegevoegd als extraatje), kunnen we zonder enige twijfel stellen dat het liedje van dEUS nog lang niet is uitgezongen. Waar blijven die festivals?