Danzig - The Lost Tracks of Danzig

In ’93 is er al sprake van een ‘Lost Tracks’, maar om God – al zouden we in dit geval misschien beter Satan zeggen – weet welke reden heeft het tot nu geduurd voor we iets in handen hadden. Geduld is echter een goede deugd, want deze release is de moeite: twee cd’s vol geweldige songs, verpakt in een coole digipack en aangevuld met een mooi boekje. 

 

Het eerste schijfje staat vol met werk uit de periode van de eerste vijf Danzigplaten. We zetten de opvallendste tracks even op een rijtje: Opener Pain is like an Animal is meteen een topper van formaat. Dit nummer doet ons onmiddellijk herinneren wat we zo goed vinden aan Danzig: de geweldige stem, de simpele maar oh zo geniale en energieke drums van Chuck Biscuits en de solo’s van John Christ. Er was een tijd dat Danzig qua coolheid en power iedere concurrent in het stof deed bijten. Dat deze song nooit op de eerste of tweede plaat is geraakt, is onbegrijpelijk. Pain is Like an Animal alleen al verantwoordt de aanschaf van deze box. When Death had no Name staat er twee keer op: de evolutie in de sound van de groep is hierop duidelijk merkbaar. Angel of the 7th Dawn en You Should be Dying zijn opnieuw twee nummers waarbij we ons de vraag stellen waarom ze nooit eerder zijn uitgebracht. 

 

Buick McKane (oorspronkelijk van T-Rex) is ook erg goed. Come To Silver is een mooi sferig akoestisch nummer dat van die andere ‘man in black’ zou geweest kunnen zijn (in zijn latere periode). De andere tracks variëren van geweldig (Cold, Cold Rain, Satan’s Crucifiction, Warlok) tot goed (The Mandrake’s Cry, White Devil Rise). Eén nummer vinden we iets minder – echt slecht is het niet, maar het verbleekt toch een beetje ten opzichte van de rest: Deep.

 

Over naar cd twee dan. De songs hierop zijn afkomstig uit een latere – en voor ons minder interessante – Danzigperiode. Niet al het werk is even sterk, maar met enkele songs had de heer Danzig zijn latere platen naar een hoger niveau kunnen tillen. Opener Lick the Blood off my Hands is goed, maar niet super. De tweede song Crawl Across Your Killing Floor is echter een wereldnummer. De emotie spat van de stem en het gitaarwerk af. Nummer drie I Know your Lie kunnen we skippen wegens oninteressant. Caugt in my Eye is een Germs cover en niet onaardig. Maar wat Danzig met Cat People van Bowie doet is erg sterk. Bound by Blood is opnieuw klasse. De gitaar in het begin doet ons even een klein beetje aan Devil’s Plaything denken, maar dat gevoel verdwijnt snel als het nummer echt begint.

 

Who Claims the Soulless is niet slecht, maar moet het toch vooral van het refrein hebben. Malefical is een heavy slepende song, wederom niet slecht, maar zeker ook niet super. Dan komt Soul Eater. Anders dan de andere nummers met zijn heerlijk beukende midtempo riff en een lichtjes anders zingende Danzig. Fantastisch en voor ons één van de hoogtepunten van de tweede cd. Dying Seraph is een trage, die het vooral van sfeer en occasioneel een uitbarsting moet hebben. Lady Lucifera is niet bijzonder. Een slechte song is het niet, maar echt overtuigen kan het nummer helaas niet. Het voorlaatste nummer is een remix van Belly of the Beast van op ‘Danzig 6’: Under Belly of the Beast. Het is de laatste goede song, niet super –  volume op 10 en meezingen met het refrein: “Down in the belly of the beast…” – Afsluiter Unspeakable (Shango Mix) is een draak van een song en had er voor ons part niet bij hoeven te zijn.

 

Hopelijk roept de chief in deze tijden van (vaak nutteloze) reünies zijn oude makkers Chuck Biscuits, John Christ en Eerie Vonn – de enige Danzigbezetting die er volgens ons echt toe doet – nog eens bij elkaar om een laatste keer de podia onveilig te maken. De kans dat dit zal gebeuren is echter erg klein, want de Danzigtoer van 2005 was waarschijnlijk de laatste – al weet je met Danzig nooit. Wij zouden nochtans een been geven om dat te mogen aanschouwen.   In afwachting zetten we alvast met veel plezier ‘Lost Tracks’ nog eens op.