Daan - The Player
Pias Records
Tom Weyn — 8 november 2008
Eender welke andere persoon zou gelijk gemaakt worden met de grond bij het uitbrengen van een plaat als ‘The Player’, maar Daan komt er weer met gemak mee weg. Hij is dan ook de eerste en enige die dingen als dit durft én mag maken in ons Belgenlandje. Maar we zouden hem toch willen verzoeken het bij deze ene keer te houden.
Er bestaan niet genoeg woorden om te omschrijven wat Daan loslaat op de muziekwereld. ‘The Player’ is in evenveel opzichten verschrikkelijk als geniaal. Maar met verschrikkelijk bedoelen we écht verschrikkelijk. Termen als Pet Shop Boys, disco, Eurosong en ABBA doen iedere zichzelf respecterende muziekkenner huiveren maar toch zouden zelfs zij ‘The Player’ een kans moeten geven.
Opener van dienst is Mirror, nu al legendarisch door de zin “You’re in love with the man in the mirror”. Daan heeft inderdaad een goede zin voor zelfrelativering. Mirror zet onmiddellijk de toon voor de komende achtenveertig minuten. Bombast troef met andere woorden.
De titeltrack is wat ons betreft een van de beste singles van het afgelopen jaar en zal ook volgend jaar nog goed z’n werk doen. The Player is vintage Daan maar het zijn toch de blazers, Laurent Blondiau (trompet) en Jeroen Van Herzeele (sax), beiden gereputeerde jazz-muzikanten, die het nummer zo fenomenaal goed maken. Een ander paar mouwen is Adrenaline waarin we plotseling flarden Duits te horen krijgen en laat ons zeggen dat Duits niet de meest romantische taal is die wij kennen... Het is dus even wennen maar Daan komt ook hier weer mee weg.
Type Ex, een tijd geleden een bescheiden radiohit, is en blijft een dijk van een nummer met een pracht van een tekst: “In my own supermarket / I’ve stolen my own credit card / and passed my own date of expiration”. Teksten blijken trouwens wel meer de sterkte van de nummers te zijn. Over knallers gesproken, ook Promis Q is er zo eentje; zowel Frans, Engels als Duits in één tekst en naar het einde toe ontpopt het nummer zich als een ware dance-classic in wording.
Zoals reeds gezegd hebben we ons best gedaan maar er zijn toch enkele nummers die er net iets té erg over zijn; het Ultratop-gehalte in Deserter bereikt een maximum en hetzelfde geldt voor 1969. Vanaf OK daalt het niveau van het album trouwens plotsklaps. Het nummer gaat de eentonige kant op en ook Le Vaurien draagt niet veel bij tot het geheel.
‘The Player’ is Daan ten voeten uit maar is niet het meesterwerk dat nog in z’n hoofd schuil gaat. Alternatieve pop, zo zou je het gemakkelijkheidshalve kunnen noemen. Uiteraard mag je deze plaat niet serieus nemen maar zelfs met dat gegeven in het achterhoofd blijft de plaat niet boeien, hoe zeer Daan ook z’n best doet.