Congregation - Congregation
Bronzerat
Sanne De Troyer — 8 november 2008
Congregation is het Engelse duo Benjamin Prosser en Victoria Yeulet. Hoewel ze van net over het Kanaal afkomstig zijn, klinken ze alsof ze recht uit de Mississippi Delta komen. Ze brengen blues zonder al te veel franjes, in zijn puurste vorm. Muziek die recht uit een of andere krakende jukebox lijkt te worden gekatapulteerd. The Duke Spirits hebben zichzelf al tot ware fans uitgeroepen. Eens luisteren wat dat bij ons oplevert.
Yeulet laat vanaf de eerste noten op Dose of Hell al horen dat haar stem zich uitstekend leent tot donkere klaagzangen. Prosser is dan weer het manusje-van-alles in de band. Handig als je maar met twee bent. Hij zorgt er bovendien voor dat we nog eens kunnen genieten van de mooie, oude klanken van een Hammondorgeltje, iets wat je tegenwoordig steeds minder en minder tegenkomt. Handig dus ook voor ons.
Op Never Forigve versmelten de bluesy elementen met een goede portie rockabilly. Het roept meteen het beeld op van een wild feestje in de vroege jaren dertig, gedomineerd door vetkuiven en in het rond zwierende jurken – of was dat de mode van een periode later? Nadien volgen trouwens nog enkele uptempo nummers. In Oh True Love! jammert Yeulet over gebroken harten en verloren liefdes, maar het gitaarriffje is oppeppend genoeg zodat het liefdesverhaal uiteindelijk toch nog een mooi einde kent.
Dat Yeulet zich niet constant tot klaagzangen beperkt, bewijst ze op Hard to Bear. Door de frisse stem en de enkelbelletjes waarmee ze vermoedelijk tijdens een optreden over het podium huppelt, klinkt deze song zelfs fris, een welkome afwisseling na al het donkere en trieste dat het nummer voorafging.
Dat is helaas ook net het probleem van dit album. De stem van Yeulet is net iets te monotoon, te nasaal en te klagerig om het hele album in één ruk uit te luisteren. En ook Prosser lijkt op instrumentaal gebied bijster weinig buiten de lijntjes te kleuren.
Dat is helaas ook net het probleem van dit album. De stem van Yeulet is net iets te monotoon, te nasaal en te klagerig om het hele album in één ruk uit te luisteren. En ook Prosser lijkt op instrumentaal gebied bijster weinig buiten de lijntjes te kleuren.
Het duo doet ongelooflijk hard zijn best om de blues uit de jaren twintig weer springlevend te maken, maar wij vragen ons af of dat niet al een genre is dat zo ook wel tot in de eeuwigheid zal meegaan. Die muziek staat nu eenmaal als een paal boven water. Van een hedendaagse groep verwacht je dan ook al sneller dat ze met dit soort muziek andere paden zullen inslaan of er iets experimenteels mee proberen aan te vangen.
'Congregation' zou tachtig jaar geleden wellicht een opvallende band geweest zijn. Als ze nu eens aan het knutselen zouden gaan met het muzikale kunnen dat ze beheersen, kunnen ze met hun volgende album misschien ook vandaag de dag in het oog springen.
'Congregation' zou tachtig jaar geleden wellicht een opvallende band geweest zijn. Als ze nu eens aan het knutselen zouden gaan met het muzikale kunnen dat ze beheersen, kunnen ze met hun volgende album misschien ook vandaag de dag in het oog springen.