En wat blijkt: de ontdekkingsreis heeft duidelijk heel wat nieuwe geluiden en invalshoeken opgeleverd, maar Coldplay is ook heel erg zichzelf gebleven. Afgaande op de onverwoestbare songs die we daar opnieuw aan overhouden, kunnen we daar enkel heel dankbaar voor zijn. Toch klinkt de groep avontuurlijker dan ooit, en vallen er heel wat mooie puzzelstukjes te ontdekken die samen een knap en samenhangend geheel vormen. Dit is een cd die een stuk complexer is dan hij op eerste zicht lijkt.
De elektro-akoestische instrumentale opener
Life Technicolor klinkt futuristisch en groots en is een duidelijke en gedurfde stap vooruit na de iets te gepolijste stadionrock van ‘X&Y’. Het melodramatische
Cemetries Of London is vintage Coldplay zonder meer. In
Lost horen we een kerkorgel en een uiterst meezingbare tekst waar ieder mens zich wel voor een stukje in kan herkennen. Maar
42 is een avontuurlijk drieluik, dat begint als een liefelijke pianoballad maar zich ontpopt tot een van hun meest rockende nummers om zich dan met behulp van zoete strijkers opnieuw neer te vleien.
In
Lovers In Japan gaan een al even opzwepende als opgewekte drum en piano de strijd met elkaar aan en in de staart ontdekken we de eerste van drie hidden tracks op de cd. Chris Martin wou de tracklist overzichtelijk en compact houden en plakte daarom een aantal nummers aan elkaar.
Reign Of Love is een dromerig pianolied dat zo op een plaat van Enya zou kunnen staan.
Chinese Sleep Chant, dat op de hoes niet bij naam genoemd wordt maar als een duiveltje uit een doosje springt na
Yes, is pure My Bloody Valentine. Gitaren die gieren als stofzuigers en ijle onverstaanbare vocalen.
De titeltrack
Viva La Vida kunnen we niet anders omschrijven dan een kruising tussen een strijdlied, een stroperige Hollywoodsoundtrack en een voetbalhymne. Vreemd maar onweerstaanbaar. Tussen dit alles klinkt
Violet Hill, de vooruitgeschoven single een pak conventioneler maar de hook en melodie zijn alweer verraderlijk catchy.
In
Strawberry Swing horen we een Afrikaans gitaarloopje zoals Vampire Weekend die onlangs nog herintroduceerde en dat levert een leuk nummer zonder meer op.
Death And All His Friends, het tweede titelnummer is van het zelfde bevrijdende kaliber als
Everything's Not Lost van hun debuutplaat, een catharsis noemde men dat in het oude Griekenland. Terwijl de aftiteling van deze cd in je hoofd naar beneden rolt en je de emoties op een rijtje zet, krijg je als laatste verborgen extraatje nog een echo van de openingstrack te horen,
The Escapist dat ook op de soundtrack van de gelijknamige film zal staan.
Het respect van de non-believers zal Coldplay met ‘Viva La Vida or Death And All His Friends’ niet verdienen. Maar wij zijn er weg van. Nu weet u ook meteen aan welke kant van de lijn wij ze zien staan.
