Blur - Midlife: A Beginner's Guide To Blur
EMI
Fabian Desmicht — 23 augustus 2009
Ja, Blur was een van de pioniers van de Britpop, laat daarover geen twijfel bestaan. Maar deze ‘Beginner’s Guide to Blur’ maakt brandhout van de stereotiepen die het hokjesdenken met zich meebrengt. Blur is immers nooit lang ter plaatse blijven trappelen. En dus zal elke leek versteld staan van de stilistische variatie die op ‘Midlife’ geëtaleerd wordt. Wie zocht naar een “Blur voor dummies”, heeft hem nu gevonden.
Over de selectie en de songvolgorde van een compilatie kan uiteraard eindeloos gedebatteerd worden. Enkele jaren geleden bracht Blur al een ‘Greatest Hits’ op de markt. ‘Midlife’, een dubbel-cd, telt niet alleen meer nummers, maar bevat ook een selectie die sterkt afwijkt van Blurs ‘Greatest Hits’.
Van enkele sleutelsingles uit Blurs carrière, zoals Country House, There’s No Other Way en On Your Own, is op ‘Midlife’ bijvoorbeeld geen spoor meer te bekennen. Girls And Boys, Coffee And TV en Song 2 tekenen dan weer wel present. Meer dan op het commerciële succes van de band, focust Blur met ‘Midlife’ dan ook op artistieke hoogtepunten.
‘Midlife’ werd geen chronologisch overzicht, en dat heeft zijn voordelen. Als luisteraar word je bij elk nieuw nummer overvallen door verrassende klanken en kleuren. Vergelijk het met een Arabische specerijenmarkt, met een verbluffende weelde aan sensaties.
Van enkele sleutelsingles uit Blurs carrière, zoals Country House, There’s No Other Way en On Your Own, is op ‘Midlife’ bijvoorbeeld geen spoor meer te bekennen. Girls And Boys, Coffee And TV en Song 2 tekenen dan weer wel present. Meer dan op het commerciële succes van de band, focust Blur met ‘Midlife’ dan ook op artistieke hoogtepunten.
‘Midlife’ werd geen chronologisch overzicht, en dat heeft zijn voordelen. Als luisteraar word je bij elk nieuw nummer overvallen door verrassende klanken en kleuren. Vergelijk het met een Arabische specerijenmarkt, met een verbluffende weelde aan sensaties.
Het Britpop-brandmerk heeft Blur vooral te danken aan de drie albums die de groep in de periode 1993-1995 uitbracht: ‘Modern Life Is Rubbish’, ‘Parklife’ en ‘The Great Escape’. Blur greep terug naar de klassieke pop van The Kinks, Small Faces, The Beatles en XTC, en kaderde die opnieuw in de alternatieve rock van de jaren negentig.
Slechts elf van de vijfentwintig nummers op ‘Midlife’ stammen uiteindelijk uit die zogenaamde Britpop-periode, maar het zijn stuk voor stuk sprankelende songs, die met zoveel zin voor nuance ingespeeld werden, dat ze er vandaag nog altijd staan als een huis.
Het naar adem happende Girls and Boys is maar één voorbeeld - het bekendste voorbeeld misschien ook wel -, maar het naar T Rex ruikende Parklife en de mix van XTC en Electric Light Orchestra in Chemical World hebben evenmin aan kracht moeten inboeten.
De band experimenteerde destijds ook met shoegaze, lo-fi, hiphop en elektronische muziek. Met Tender waagde Blur zich zelfs aan een zeven minuten durende melange van country en gospel. Je kan vol afschuw een stap achteruit zetten bij de gedachte alleen, maar het werkte toen én nu, als magistrale opener van disc twee.
Het politiek en maatschappelijk bewogen karakter van de band staat mooi gedocumenteerd in het cd-boekje. Daarin eindigt Blurs geschiedenis op 2 juni 2003. Ondertussen zijn weliswaar al enkele reünieconcerten geweest, maar over een nieuwe plaat is er geen nieuws.
En dus gaan wij voorlopig liever terug in de tijd. ‘Midlife’ maakt ons immers weer erg nieuwsgierig naar de albums waarvan de tracks geplukt zijn. En een compilatie die dat effect heeft, is in zijn opzet geslaagd.
En dus gaan wij voorlopig liever terug in de tijd. ‘Midlife’ maakt ons immers weer erg nieuwsgierig naar de albums waarvan de tracks geplukt zijn. En een compilatie die dat effect heeft, is in zijn opzet geslaagd.