Birdpaula - Birdpaula
Pias Records
Tom Wouters — 8 november 2008
Waar is de tijd dat wij nog huilerige, met puisten bedekte tienermeisjes waren? Onze dagboeken puilden in die tijd uit van de weltschmerz en van de liefdesboodschappen aan Kevin, de hunk van onze school. Wij ondertekenden al onze oppervlakkige briefjes met drie x-jes en een tekening van een achterste van een olifant, omdat wij dat grappig vonden. Tot het ons plots begint te dagen dat wij nooit pubermeisjes zijn geweest. Allemaal de schuld van Birdpaula.
Heel lang was het aantal vrouwelijke artiesten in onze bescheiden platencollectie sterk ondervertegenwoordigd. Een echt gegronde reden was daar niet voor te vinden, of het zou ons eigen gebrek aan kennis moeten geweest zijn, want de laatste tijd duiken er her en der zangeressen op die onze goedkeuring wegdragen. We denken aan mensen als Mariee Sioux en Ane Brun.
Jammer dat Birdpaula daar niet bijhoort. Paula Moore, haar echte naam, werd enige tijd terug ontdekt door Marc Collin, de man achter het project Nouvelle Vague. Hij was onder de indruk van haar stem – toegegeven, ze kan wel zingen - en stelde prompt voor een album op te nemen.
Het resultaat? Elf nummers platte easy listening, die ons zelfs in treinstations, de natuurlijke habitat van dit soort muziek, zouden enerveren. Denk aan Norah Jones - die naar onze smaak af en toe al te zoet is – en doe daar dan nog eens vijftien scheppen suiker bij. Wij horen een jazzzangeres in een groezelig aftands hotelletje, elke avond het beste van zichzelf gevend voor drie man en een paardenkop.
Wat het allemaal nog tien keer erger maakt – Moeder, waarom luisteren wij? – zijn de teksten die we zelfs als gefingeerd pubermeisje niet zouden kunnen neerpennen zonder in een lachstuip te schieten en te denken: “Jezus, Monica, dit is wel erg slecht.” Zo horen we in Do you Want To Know : “If I could find a way to tell you/ how i’ve been feeling for you [...] do do do do do you/ do do do do you want to know.” . Stop met zoeken, Shakespeare is eindelijk gereïncarneerd. Jammer dat Birdpaula ons het zicht ontneemt.
Wij krijgen jeuk bij Write you A Letter, puisten bij Lazy Day, etterbuilen bij Marie Marie Marie en als bij het vijfde nummer Dream Sequins de foute muzieklade helemaal opengaat, blazen we onze laatste ademstoot uit.
De seksist in ons zou eventueel nog kunnen opteren voor goede punten, omdat het hier om een vrouw gaat. Gelukkig zijn wij voor gelijke kansen en buizen wij Birdpaula zonder enige moeite. Iemand nog een onderzetter nodig?