Beukorkest - Beukorkest

“Beukorkest fuk (sic) de rest”. De eerste confrontatie met deze band is niet meteen de meest subtiele. Als je na het lezen van de sticker op de cover ook het bijbehorende schijfje met live-opnames in de cd-speler steekt, wordt deze nogal directe trend verdergezet. Initiatiefnemers van dit project zijn kunstenaar Rik Van Iersel en rootsband Stuurbaard Bakkebaard. Resultaat is een geïmproviseerde samensmelting van zeer uiteenlopende muziekgenres.



Wat “mean motherfuckers”, aan elkaar geregen alsof het om een gospelsong ging, slaan van in het begin recht in je gezicht. Het Beukorkest start de motoren en duikt in Mind Train, een opzwepend rootsnummer met een aan 16 Horsepower schatplichtige slidegitaar en de geflipte trompet van onze eigen Bart Maris. Voor die laatste is trouwens een zeer grote rol weggelegd binnen het Beukorkest. En terecht, want keer op keer schittert hij.



Als je dacht dat we nu alle bekende namen wel gehad hadden, zit je mooi mis. In de volgende “trek” hoor je namelijk de van Osdorp Posse bekende rapper Def P, die voor de gelegenheid alle snelheidsrecords aan z'n laars lapt. Na weer wat schuttingtaal worden we meegenomen door een intiem stukje beat-poetry van André Manuel, weerom smaakvol ingekleurd door de trompet van Maris.



Alles gaat snel, dat is duidelijk. Dat bewijst onder ander de bruuske overgang naar de nummers van Johnny Dowd, de vreemde Amerikaanse zanger/gitarist die de donkere materie niet schuwt, maar ze tegelijk ook van een humoristisch, allesrelativerend (?) randje voorziet. Ding Dong, de singalong song (ahum) van de plaat, brengt hij dan ook zeer overtuigend.



Verder passeren de Eindhovense Woody and Paul en Dead Elvis de revue. In Ou Est le Bon Bon, één van de sterkste performances uit deze collectie, wordt banjospel aangevuld met prachtige harmonieën, die ons meteen meevoeren naar de katoenplantages van de Mississipidelta. Tot het volledige orkest het weerom overneemt en zo de weg op haar beurt weer vrijmaakt voor een signature Johnny Dowd stomper, een song waarin moord en drank hoogtij vieren.



Het Beukorkest is niet voor één gat gevangen. Jazz, roots, poëzie en rap gaan hand in hand. Het lijkt alsof het opzet van Dylan's Rolling Thunder Revue uit 1975 in het Beukorkest een heropleving gevonden heeft. Een meute rondtrekkende muzikanten, kunstenaars en dichters die elk hun eigen ding mogen doen op het podium, is niets nieuws, maar deze avantgardegroep bewijst dat de rek er nog lang niet uit is. U houdt van absurde kunst, sterke muziek en vooruitstrevende projecten ter vermenging van dit alles? U houdt van Beukorkest.