Beach House - Teen Dream

De zweverige stijl waar Beach House al drie albums schatplichtig aan blijft, krijgt dezer dagen zelfs het lachwekkende label "chillwave" opgekleefd. Geen idee in welk hokje Beach House thuishoort en of die doorbraak er al dan niet zal komen. Maar wat wel zeker is, is dat ze er met ‘Teen Dream’ in slagen om je drie kwartier lang op een andere planeet waar het altijd lente is, te laten zweven.

Victoria Legrand en Alex Scally strooien al meteen een portie melancholie en zweverigheid in het rond tijdens de eerste noten van Zebra. Meteen word je ondergedompeld in de imaginaire en escapistische wereld van Beach House, die bestaat uit zonovergoten weilanden met hier en daar een toefje bloemen.

Nog meer weelde en natuurtafereeltjes op Silver Soul waar de intro gevuld wordt met vrolijk vogelgezang en op de achtergrond een kabbelend beekje weerklinkt. Het hele opzet verdient alleen al respect omdat het ondanks de aanwezigheid van alle ingrediënten niet vervalt in kleffe hippietoestanden.

Legrands typische stemgeluid treedt pas echt op de voorgrond op single Norway. Na een halve minuut melodisch gehijg is het tijd voor een portie psychedelica. Het was trouwens haar stem die zorgde voor de achtergrondzang in Two Weeks van Grizzly Bear. Daarnaast laat ze zich van haar beste kant zien op keyboards terwijl Scally zich over alle andere instrumenten buigt. In dat rijtje horen vooral drums, piano, orgeltjes en niet te vergeten een koppel ritme-eitjes thuis.

Het duo riep voor de opnames de hulp in van producer Chris Coady die eerder al puik werk leverde voor Yeah Yeah Yeahs, Grizzly Bear en TV on the Radio. Hij sleurde het tweetal mee naar een kerk om er op zoek te gaan naar muzikale grandeur. Albums opnemen in kerken is tegenwoordig niet zo origineel meer, maar als je er het mooie echoënde orgelgeluid van Walk In The Park mee kan bereiken, is zo’n kerkbezoek zeker de moeite waard.

Toch is het niet steeds echo en zweverigheid wat de klok slaat. Op Lover Of Mine ruimt de shoegaze plaats voor een droge drumpartij, opgeleukt met de koele en zelfs fleurige klanken van Legrands keyboard. Enkel de ritme-eitjes blijven hun vaste stek behouden.

Hier en daar gaat Beach House nog even de mist in door een overdosis aan gezoem en melodietjes die pit missen zoals in 10 Mile Stereo dat snel gaat vervelen. Maar met de in tristesse gedrenkte songs Real Love en Take Care halen ze nog eens alles uit de kast – zelfs zo’n voorhistorisch klavecimbel - om te overtuigen.

‘Teen Dream’ is niet zo’n plaat die bovenaan de stapel zal belanden om weken aan een stuk grijs te draaien,  maar het is wel de perfecte wegdroomplaat die op koude, luie zondagen aan de lente doet denken. Moesten de songs op 'Teen Dream' er als foto’s uitzien, dan zouden het stuk voor stuk polaroidkunstwerkjes zijn. Je kent dat wel, gedrenkt in nostalgie en fletse kleuren, maar desondanks leuk om af en toe terug op te duiken.