Baloji - 'Hotel Impala'
EMI
Lander Lenaerts — 8 november 2008
Eventjes dachten wij dat “Balo van Starflam” opnieuw een Franse rapplaat ging maken. Nu we ‘Hotel Impala’ een paar keer gedraaid hebben, zijn we wel zeker dat dit geen gewone Franse rapplaat is. En “Balo van Starflam” is ook verdwenen. Baloji heeft van ‘Hotel Impala’ een erg soulvolle muzikale autobiografie gemaakt.
“The boy has become a man”, zegt een Engelse uitdrukking. De anti-establishmentspirit van de tijden van Starflam (of nog eerder, Les Malfrats Linguistiques) is verdwenen en Baloji profileert zich op ‘Hotel Impala’ als een volwassen artiest. De plaat zweeft ergens tussen soul en hip hop en brengt via zeventien nummers ook wat reggae, Franse chanson en Afrikaanse muziek in je huiskamer.
‘Hotel Impala’ is Baloji’s antwoord op een brief die zijn biologische moeder hem twee jaar geleden stuurde. Zij had hem op de televisie teruggezien, nadat zijn vader hem ruim 25 jaar eerder naar België had meegenomen. Ze vroeg zich af hoe het met hem ging en wat hij al die tijd gedaan had. En zo vertelt ‘Hotel Impala’ in verschillende episodes het verhaal van Baloji: over de vragen waar hij al die tijd mee gezeten heeft, over het pleeggezin waarin hij zich nooit heeft thuis gevoeld, en over dagdagelijkse levensgebeurtenissen.
Maar de kracht van ‘Hotel Impala’ zit in de manier waarop Baloji zijn verhaal een muzikale verpakking heeft gegeven. Het album bevat een aantal originele en erg goed uitgewerkte muzikale ideeën die de normale structuur van doordeweekse hiphop overstijgen. Baloji is er dan ook in geslaagd om zich te laten omringen met heel wat goede muzikanten die een belangrijke rol spelen en mee het album dragen: Peter Lesage, Luigi (Infinit Skills), Mo & Grazz, Gabriël Rios, Amp Fiddler en Marc Moulin.
Een pareltje bijvoorbeeld is Ostende Transit, dat de altijd soulvolle rhodespiano van Peter Lesage en de boombapdrums van Luigi combineert tot prachtige soul/hiphop crossover. Prachtig werk levert Baloji bijvoorbeeld ook op Repris de Justesse, waarvoor Marc Moulin zelf de Moogpartijen van zijn cultklassieker Balek opnieuw inspeelde. Jammer genoeg wordt er amper afgeweken van het originele nummer, maar gelukkig zorgen de nieuwe drums en de sterke blazerssectie voor een kracht die het origineel kan evenaren.
Ondanks de mooie producties en de doodeerlijke teksten zal het moeilijk worden voor Baloji om zijn album aan de man te krijgen: voor sommige hiphopfans zal het album te veel soul zijn, maar aan de andere kant kan je je afvragen of de raps de soul- en popfans, die muzikalere dingen gewoon zijn, niet gaan afschrikken.
Het album sluit af met het mooiste nummer. Nakuenda is een onuitgegeven nummer van Marvin Gaye dat in het Swahili zoveel betekent als ‘terugkeren’. Baloji wordt erop bijgestaan door Amp Fiddler, die met zijn fantastische stem een schitterende hommage brengt aan Marvin Gaye. Bovendien verandert de track halverwege symbolisch van een ‘Westerse’ soulsong in een beat met Afrikaans gezang en Afrikaanse percussie.